------------------  INDONESIE  ---------------

                       Naar de foto's                                                                                     Naar de startpagina

De verhalen uit Indonesie:

17 mei:
Kings of small talk

27 mei:
Bibber en beef

28 mei:
Wat brengt de toekomst?

28 mei:
Door Java op een Honda

2 juni:
Naschokken op Bali

Wij zijn op 10 mei in Indonesie toegekomen en blijven er tot rond 7 juni!


17 mei: Kings of small talk 

Ooit al eens naar de bank gegaan om een paar miljoen af te halen? Wij hebben deze voormiddag dat genoegen gehad. Dat voelt best wel stoer: "4 million roepiah please". Niet dat dat zo veel waard is, want de roepiah was al niet zo veel waard en in de economische crisis van 1997 is de waarde op 1 dag tijd met factor vijf verminderd... Stel je voor, er staat vandaag een miljoen op je rekening en morgen heb je plots nog maar 200.000 meer! Een hele bevolking die plots 5 keer minder geld heeft dan de dag voordien. Dat is een crisis om u tegen te zeggen. Nu, negen jaar later, zijn de gevolgen van de crisis nog steeds merkbaar, zoals bijvoorbeeld in de paar miljoen die nu in mijn achterzak zit...

Maar misschien eerst een woordje over Lieve, en dan in het bijzonder de darmen van Lieve. Het onderzoek van het ziekenhuis heeft geen resultaten opgeleverd, hetgeen positief is want dat betekende dat er niets meer actief was in haar darmen. Het verdict van de arts was dan ook snel dat Lieve waarschijnlijk IBS (Irritable Bowel Syndrom) had. In Myanmar zal er inderdaad een bacterie actief geweest zijn in de darmen van Lieve en door die te lijf te gaan met de juiste antibiotica hebben we die bacterie wel gedood, maar hebben we niets concreet gedaan aan de gevolgen van die bacterie. Bacterien breken immers de enzymen in de darmen af en zo lang dat die niet terug aangemaakt zijn is een normale stoelgang niet mogelijk. En dat gebrek aan enzymen heet dus IBS. Een darmflora versterkend middel was dus eigenlijk alles dat nog nodig was. Hebben we dat ook al weer bijgeleerd! Ondertussen verloopt de stoelgang al weer normaal en kunnen we weer volop genieten van de reis, zonder kwaaltjes.

En dus konden we op woensdag 10 mei met de boot vertrekken naar Indonesie. Eerst een uurtje van Singapore naar Batam, daar een paar uur wachten op de volgende boot en dan de lange trek van 26 uur naar Jakarta. Het was voor ons allebei de eerste keer dat we op een schip van die omvang zaten: 7 vardiepingen, drie restaurants, een bibliotheek, een moskee (Indonesie is grotendeels islamitisch - meer daarover later), ... noem maar op. Het vervoer zelf was een avontuur op zich. Heerlijk. Wij hadden twee ticketjes voor tweede klasse - een kabine voor zes - en toen we naar onze kabine geleid werden bleek dat Lieve een kabine links kreeg toegewezen en ik eentje rechts! We moesten apart slapen! Dat was niet meteen wat we ons voorgesteld hadden bij 26 uur gezellig varen. Toen we daarom het argument "jamaar we zijn getrouwd hoor" uit de kast haalden, wisten die lieve stewards absoluut niet meer wat ze daar nu weer mee moesten doen en besloten ze ons toch maar te laten samen slapen. En omdat al de anderen gescheiden sliepen, hadden wij de cabine dus helemaal voor ons alleen. Dat was niet onze bedoeling, maar het was wel heel aangenaam! We kunnen iedereen die van Singapore naar Indonesie gaat en een beetje tijd heeft deze boottocht alleen maar aanbevelen. Niet alleen heb je 26 uur verplichte rust, want zo veel valt er ook niet te beleven op zo'n boot, maar bovendien krijg je een idee van het havenleven in Indonesie, en dat alleen is al genoeg om de hele trip de moeite waard te maken. 100 kruiers de loopbrug zien opstormen in de hoop een pakje te vinden dat ze voor een paar roepiahs naar de kade kunnen dragen, het is het onbeschrijflijk zicht. Het laat je toch even stilstaan bij het feit dat wij het toch super super luxueus hebben. En dat is net wat reizen zo verrijkend maakt, enerzijds zie je prachtige monumenten, schitterende natuur, onvergetelijke zichten en anderzijds zie je steeds weer die grote verschillen tussen mensen, tussen oost en west, noord en zuid, rijk en arm... Het maakt ons echt rijkere mensen en niet in de financiele zin...

In Jakarta toekomen op het spitsuur was niet meteen de meest aangename kennismaking met Indonesie, maar dat zijn we ondertussen al weer helemaal vergeten. Wij houden van Indonesie, we zijn er volledig weg van! Het begint de rode draad van ons verhaal te worden he! Wij dachten dat we op een jaar tijd Azie volledig gezien gingen hebben, maar eigenlijk hebben we nog niets anders gedaan dan extra plaatsen op ons to-do-lijstje plaatsen. We wisten absoluut niet wat Indonesie zou brengen omdat het de eerste keer is dat we een overwegend moslim land bezoeken. We hadden er eerlijk gezegd wat twijfels over na ervaringen in moslimbuurten in India, waar we de sfeer absoluut niet aangenaam vonden, maar alweer blijkt dat je nooit mag veralgemenen. In Indonesie zijn er drie grote godsdiensten, Islam, Hindoeisme en Boeddhisme en alledrie lopen ze een beetje in elkaar over. De ene godsdienst neemt het ene over van de andere en die andere iets anders van de eerste. Elke godsdienst heeft hier een typisch Indonesisch karakter. Moskeeen hebben hier een typisch Hindu bouwstijl, een boeddhabeeld staat vriendschappelijk in de tempel naast Shiva,... het zorgt voor een leuke mix en een heel eigen karakter. En over karakters gesproken, de mensen zelf hebben ook een zeer typisch Indonesisch karakter. Indonesiers zijn de koningen van de small talk. "Hello Sir", "Where are you from?", "How long have you been here?", "Where are you going?", "Are you married?",... als je tijd hebt hebben ze genoeg vragen om je een paar uur aan de praat te houden. Alles is leuk om te weten, alles is interessant. Soms is het wat lastig omdat snel een praatje maken er echt niet in zit en je altijd veel meer tijd kwijt bent dan je wilde, en vooral omdat wij bij sommige vragen zoiets hebben van "dat zijn uw zaken toch niet", maar dan realiseer je je plots weer dat je toch tijd genoeg hebt en dat ze echt gewoon nieuwsgierig zijn en dan kom je toch nog tot zeer leuke ontmoetingen. Wat vooral ook heel leuk is is dat we hier al regelmatig in het Nederlands aangesproken zijn. Veel Indonesiers hebben in Nederland gestudeerd of gewerkt voor de koloniale bezetter, waardoor het nederlands voor een aantal een tweede taal is. Het is best wel grappig om plots in Azie "Hallo, hoe gaat het?" of "Smakelijk" te horen. We hadden niet gedacht dat we nog zoveel Nederlands zouden horen, de Nederlanders zijn hier ten slotte na de tweede wereldoorlog vertrokken. Ook het Indonesisch zelf is doorspekt met Nederlandse woorden. Een raadspelletje: wat is "Kantor Pos", "Polisi", "Informasi", "Apotek", "Restoran", "Reparasi Sandal", "telepon", "handuk". Soms lopen we door de straten en is het spelletje Nederlandse woorden spotten: ja, "gordijnen + vitrage", ja, "knalpot", ja, "buro reklam"... Het voelt een beetje thuis zijn... een heel klein beetje dan...

Maar wat hebben we nu eigenlijk al bezocht. Voor ik dat kan beginnen vertellen moet ik toch nog heel even uitweiden. Toen we de gids van Indonesie begonnen te lezen in een poging een planning op te stellen raakten we allebei volledig ontmoedigd. Indonesie is een immens groot land met een enorme boel mooie plekken en bezienswaardigheden. We hebben er een paar dagen ons hoofd over gebroken hoe we alle mooie dingen op een maand tijd konden zien (je krijgt maar een visum voor 30 dagen) en de conclusie was dat dat onmogelijk is. Dus hebben we besloten het over een ander boeg te gooien en gaan we niet zozeer voor alle mooie dingen, maar eerder voor een aantal mooie dingen. En hoeveel een aantal is is niet echt bepaald, dus kunnen we rustig genieten van alles wat we zien zonder het gevoel te hebben dat we erdoor moeten lopen en zonder frustratie dat we niet alles gezien zullen hebben. We willen vooral een beeld krijgen van Indonesie, de mensen, de cultuur en de natuur. We beperken ons daarom tot Java (het hoofdeiland) en Bali (omdat het Hindoeistisch is en omdat het toich naast Java ligt) en de andere eilanden doen we de volgende keer wel eens...

De eerste stop was dus Jakarta, de hoofdstad van Indonesie en op zich een weinig interessante stad. We zijn s avonds toegekomen, hebben ons een dagje bezig gehouden met opsnuiven van de sfeer van Indonesie en de ochtend van de tweede dag zijn we (om zes uur!) op de trein naar Yogyakarta gestapt. Acht uur "Bisnis"-klasse trein hadden wij ons heel wat luxueuzer en comfortabeler voorgesteld dan het was. We stapten op een vuile snikhete trein en kregen een bank met doorgezakte zitting toegewezen. Daarenboven werd het gangpad bevolkt door verkopers die zowat alles aan de man trachtten te brengen, koffie en thee, rijstschotels, kranten, stripboeken, atlassen, handoekjes, batterijen, sandalen, tandpasta, leren riemen, speelgoed, teddyberen, noem maar op. Alles wat je eventueel had kunnen vergeten werd te koop aangeboden. Gelukkig was het landschap waar we doorreden zo mooi dat we weinig last hadden met het negeren van de zeer talrijke verkopers. De trein reed echt door ontzetted mooi landschap, door rijstvelden en bergen, langs vulkanen en kleine dorpjes... We hebben onze ogen uitgekeken. En wat die vulkanen betreft, Indonesie ligt bezaaid met vulkanen, sommige nog zeer actief. Op dit moment hebben we vanuit onze hotelkamer in Yogyakarta bijvoorbeeld zicht op de Merapi, die momenteel weer op scherp staat. Eergisteren is hij uitgebarsten -een kleine uitbarsting- en een van de komende dagen wordt komt er misschien een grotere uitbarsting. Niet dat wij veel gevaar lopen, de gevarenzone is volledig ontruimd en daar zitten wij ruim buiten. Momenteel is er nog zeer weinig te zien buiten een constante rookpluim rond de top, maar als we iets spectaculairs zien proberen we het op foto vast te leggen... We waren aanvankelijk van plan de Merapi te beklimmen, maar gezien de situatie hebben we besloten dat toch maar niet te doen en op zoek te gaan naar rustigere vulkanen om te beklimmen... Wat we wel al hebben bezocht in Yogyakarta is het paleis van de sultan en oud vice-president, het waterpaleis (een optrekje met vijvers, zwembaden en fonteinen van een van de vroegere sultans en zijn harem) en vooral het prachtige Prambanan. Dat laatste is een Hindoeistisch tempelcomplex uit de 9e-10e eeuw en dat is voor ons al genoeg om er volledig wild van te worden. Wij houden enorm van de imposante asiatische tempels uit die periode. We zijn vooral dol op de rijkelijk versierde gevels met prachtig, zelfs adembenemend beeldhouwwerk. Lieve heeft zowat 200 foto's getrokken!!! Daarvan zijn er wel een aantal gesneuveld bij de tweede selectie (handig zo'n digitaal toestel), maar toch, het illustreert duidelijk hoe zot we ervan zijn (Kijk naar de foto "Lieve in Indein" bij Myanmar om een idee te krijgen van het soort beeldhouwwerk). De avond dat we het complex bezocht hebben, hebben we ook een openlucht toneel/dansopvoering van het Ramayana kunnen meemaken. Het was een schitterende voorstelling in een prachtige setting: de verlichte tempels van Prambanam rezen van achter het podium op. Het was voor ons een van de mooiste dansvoorstellingen ooit! En een factor die zeker positief bijgedragen heeft aan onze appreciatie was het aziatische publiek. Als mensen hier naar een voorstelling komen kijken, gaan ze volledig mee op in het verhaal, schaterlachen als er iets grappigs gebeurd, applaudiseren als de held de slechterik doodschiet, en ooh en aah-en als de held en zijn geliefde aan het einde weer herrenigd worden. Er is echt veel meer interactie tussen de dansers en het publiek. Wij, westerlingen, zijn veel te gereserveerd om ons volledig te kunnen laten gaan. Hier mag en kan veel meer en dat zorgt voor een veel dynamischer voorstelling en een veel minder passief publiek. Wij zijn in ieder geval al grote fan van het publiek!

Rest mij enkel nog iedereen te bedanken die ons op de hoogte houdt van het reilen en zeilen in Belgie! Wij houden enorm van jullie berichtjes, dank u wel!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

27 mei: Bibber en beef

Deze ochtend zijn wij om vijf voor zes gewekt door een aardbeving. We hadden een beetje een ambetant bed, je voelde heel goed als de ander zich draaide of keerde. We hadden al gezegd tegen elkaar dat we ons voorzichtig moesten draaien, of we maakten elkaar wakker (hetgeen al gebeurd was de nacht voordien). Vanmorgen worden we dus wakker van een een hevig schuddend bed en denkend dat de andere het wel wreed heeft zitten, kijken we elkaar aan en zien dat eigenlijk alles staat te schudden. Gelukkig hield het beven even later op, en konden we proberen nog een beetje te slapen, maar dat lukte niet echt meer. Vroeg uit de veren dus, hetgeen we ook wel goed vonden, dan konden we vroeg aan de dag beginnen en vroeg terug naar Yogyakarta gaan, want daar zagen we echt naar uit. We hebben een week geleden het grootste deel van onze bagage daar achter gelaten om er met twee scooters op uit te trekken (meer over de rit zelf in een volgend berichtje een van de komende dagen). We reizen al zeer licht, en nog eens met meer dan de helft minder was wel goed te doen, maar we zagen er toch ook naar uit om weer over al onze spullen te kunnen beschikken.

We konden dus vroeg aan de dag beginnen. Eerst wat praktische dingen geregeld (foto's op cd laten zetten, naar drie reisbureaus om te kijken voor een goedkoop vliegtuigticket uit Indonesie,....). Dan op naar het paleis van Solo (=Surakarta). Een zeer interessante rondleiding. Op het einde van de rondleiding passeerden we een tv die nieuws uitzond over de aardbeving. Onze gids vertelde ons dat de aardbeving eigenlijk in Yogya was en dat er een 1000-tal doden waren! We waren natuurlijk zeer geshockeerd! Verder was er nog niet veel nieuws, ze kon ons niet veel meer vertellen. Wij terug naar het hotel. We besloten om toch naar Yogya te rijden, we hadden zo veel zin om terug 'thuis' te zijn (zo voelt Yogya een beetje, omdat we er al zo goed onze weg kennen, we zijn er een kleine week gebleven en we vonden het er zeeeer leuk!). Bagage pakken en wegwezen was het plan. 1 zak was al gepakt en terwijl ik die al op de scooter ging binden maakte Lieve de tweede zak klaar. Terwijl ik bezig was de zak op de scooter vast te binden komt er een man het hotel binnen met de mededeling dat de hoofdbaan tussen Solo en Yogya afesloten is, maar dat het wel mogelijk is om via binnenbaantjes naar Yogya te rijden als we onderweg aan mensen de alternatieve wegen vroegen. We begonnen toch een beetje te twijfelen of we toch wel zouden gaan, maar besloten om toch onze kans te wagen, we zouden onderweg wel zien, en anders konden we nog altijd terugkeren. Met zak twee naar de scooter dus, bijna klaar om te vertrekken. Nadat ik de tweede zak vastgesnoerd had weet de hoteleigenaar ons te melden dat ze net op het nieuws gezegd hebben dat alles in een straal van 20 kilometer rond Yogya volledig afgesloten is. Intussen kwamen er ook beelden van Yogya door en om heel eerlijk te zijn, we waren echt onder de indruk! Het zag er niet meteen een plaats uit waar je naartoe wou gaan! Bovendien begon het door te dringen dat het echt wel een serieuze aardbeving geweest was en dat we eigenlijk echt wel geluk hadden dat we er niet waren! Normaal gezien gingen we nu al terug in Yogya geweest zijn, maar we hebben enkele dagen geleden besloten een rustdag in te lassen en een dag ter plaatse te blijven, omdat we in een zeer mooi hotel zaten, en omdat we moe waren van het vele rijden op de scooter door de bergen. Daarmee schoof onze planning een dag op en waren we dus deze nacht in Solo en niet in Yogya... We hebben een goede engelbewaarder, denk ik.....

We besloten naar een internetcafe te gaan, om wat meer te weten over de situatie. Blijkt dat het effectief wel een serieuze aardbeving was, 6.2 op de schaal van Richter! Nu ja, wij zitten op een dikke 60 km er van en we zijn er nog van wakker geworden, dus dat moet inderdaad wel een redelijke schok zijn natuurlijk!! Blijkbaar ligt veel van de communicatie daar plat, dus we zijn wel blij dat we hier zijn. Ze zijn nu de stad aan het evacueren, voor het geval er nog naschokken zouden komen. Een geluk bij een ongeluk is dat de hele streek evacuatie-klaar is omwille van de dreigende uitbarsting van de Merapi, die ook nog wat extra onrustig geworden door de aardbeving en nog wat actiever is. Jaja, de natuur in Indonesie leeft!! Blijkbaar ligt Indonesie in de "Ring of Fire", een gebied dat zeer gevoelig is voor dergelijke natuurtoestanden omdat het een gebied is dat ligt op twee aardplaten die tegen elkaar botsen. En wij zijn hier net op een moment dat de platen wat lekker tegen mekaar aan gaan wrijven... 

Hoe onze planning nu verder verloopt is ons ook echt niet duidelijk. Wij gaan zo snel mogelijk terug naar Yogya, van zodra de situatie weer stabiel is, om onze bagage op te halen en onze scooters terug te brengen. Wat we daarna gaan doen hangt veel af van wanneer we terug naar Yogya kunnen, maar we zijn flexibel en we genieten van elke dag, hoe die ook komt!

Meer nieuws volgt nog wel...

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

28 mei: Wat brengt de toekomst?

Dag allemaal!

Terwijl Willem bezig is met een verslag over onze laatste belevenissen, probeer ik even de laatste nieuwtjes ivm de aardbeving voor jullie op een rijtje te zetten... 

Deze aardbeving blijkt echt wel een sereieuze te zijn, het zou de zwaarste aardbeving op Java zijn sinds heel heel lang, de mensen hier zeggen dat het de ergste is die ze ooit al hebben meegemaakt! Wij beseffen nog altijd niet helemaal hoe erg het eigenlijk wel is en hoe dicht we er bij waren, maar het dringt steeds meer en meer door... We dachten tot daarnet dat we morgen wel zouden kunnen teruggaan naar Yogja om onze bagage op te halen en dan onze reis verder te zetten, maar dat zal waarschijnlijk niet zo vlot gaan! We hebben net tweemaal gebeld naar Yogja, en dat bracht tweemaal niet echt geruststellend nieuws... Het eerste telefoontje was naar het bedrijf waar we onze scootertjes gehuurd hebben. De man van het reisbureautje wist ons te vertellen dat zijn reisbureau voor meer dan 60 procent vernietigd was door de aardbeving en dat hij dus niet kon opendoen. Hij voegde eraan toe dat hij nog geluk had met zijn kantoor, want dat zijn huis helemaal vernietigd was door de aardbeving.... (Naast het reisbureau was ons favoriete restaurantje, ViaVia, dat zal dus waarschijnlijk ook wel serieus afgezien hebben....). We zouden met dat reisbureau, na onze scooters afgegeven te hebben, vertrekken naar Denpasar (Bali), maar de man kon ons niet vertellen of dat zou kunnen doorgaan. Hij vertelde verder ook dat het nog niet veilig was om terug te keren naar Yogja, omdat er nog ongeveer om het uur naschokken zijn.... (om het uur !!!). Bovendien heeft het grootste deel van de stad ook nog altijd geen elektriciteit... Dat klonk dus al allemaal wel serieuzer dan verwacht..... Daarna belden we naar ons hotel, waar onze bagage (hopelijk) nog staat. We hadden iemand aan de lijn die duidelijk wist wie we waren (hij zei: "Yes, mister William, from room 207"), maar hij kon niet genoeg engels om ons te woord te staan en vroeg ons om deze avond terug te bellen ("hmm hmm...about your situation, can you call back this evening at six?"). Dat vinden we ook niet echt goed nieuws, want hij kan natuurlijk wel genoeg engels om te zeggen: "everything ok, you can come back!" (wat we eigenlijk echt verwacht hadden). Afwachten dus wat ons hotel ons vanavond weet te zeggen... Na dat telefoontje realiseerden we ons weer maar eens dat het toch allemaal serieuzer is dan gedacht... We hopen echt dat we onze bagage nog terugzien, het is toch wel 75 procent van onze bagage!

Tegelijkertijd zijn we ook echt blij dat we er effectief niet waren. Stel je voor zeg!! Het is echt raar hoor, om deze aardbeving van zo dichtbij mee te maken, alles ligt overhoop, het is eigenlijk allemaal zo dramatisch dat het bijna niet te bevatten is, zoals dat verhaal van die man van het reisbureau die zo plots alles kwijt is.... En bijna alle plaatsen in Yogja die we een dikke week geleden bezocht hebben en waar we het zo goed gehad hebben (en waar we zo graag terug naartoe wouden), die zijn er nu gewoon niet meer.... ons toffe reisbureau, ons leuke restaurant, ons goede internetcafe, ons comfortabel winkelcentrum waar we elke dag inkopen gingen doen, ons tof winkeltje waar we nog een paar souveniers wouden kopen,.... het ligt allemaal onder het puin.... We horen net dat ook Borobudur (die prachtige boeddhistische tempel) en Prambanam (dat prachtige hindoe tempelcomplex), zwaar te lijden hebben gehad onder de aardbeving. We zagen net foto's en het ziet er echt niet mooi uit. Echt eeuwig eeuwig zonde! Verder hoorden we ook dat een museum dat we bezocht hebben ingestort is en dat de hoofdstraat van Yogja, de levensader waarrond de hele stad gecentreerd is, volledig onder het puin ligt...Er blijft waarschijnlijk niet zoveel over van het Yogjakarta dat we een dikke weel geleden nog mochten bezoeken... En dat is dan natuurlijk alleen nog maar de materiele schade, het aantal doden en gewonden blijft intussen ook maar oplopen, en men verwacht dat het nog even zal blijven oplopen...

Wij weten echt nog niet wat we gaan doen. We zitten zo vast aan Yogja, zowel met onze bagage als met de scootertjes... anders waren we al lang weg, gewoon naar een ander eiland, maar nu kan dat gewoon niet.... We gaan proberen vanavond, na het telefoontje van het hotel, alles eens op een rijtje te zetten en dan een beslissing te nemen wat we gaan doen de eerstkomende week....

We houden jullie op de hoogte! Intussen willen we jullie al bedanken voor jullie medeleven, dat doet toch echt deugd op momenten als deze!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

28 mei: Door Java op een Honda

We zijn al wat bekomen van de eerste schrik na het ongelooflijke nieuws. Onze plannen liggen wel nog volledig in de war omdat Yogya voor zover wij weten nog steeds onbereikbaar is. Dus hebben we vandaag wel wat tijd om jullie weer eens te laten wegdromen...

De dag na het vorige verslag hebben we toch besloten onze stoutste schoenen aan te trekken en ons te wagen aan een ritje richting de vulkaan Merapi. Om drie uur dertig s ochtends werden we door een minibusje opgepikt en meegevoerd naar boven, de vulkaankrater tegemoet. Net buiten de veiligheidszone van 7 kilometer rond de top die hermetisch afgesloten is hielden we halt in een veld met prachtig zicht op de rokende vulkaan. Het was toen rond half vijf en dus nog pikkedonker, op het licht van de maan na. Na nog geen vijf minuten werd ons vroeg opstaan al beloond en spuwde Merapi een stroom lava uit die mooi langs de flank naar beneden gleed. Even later deed hij (of is een vulkaan zij?) hetzelfde nog eens, ditmaal met nog meer overtuiging zodat er zich langs twee zijden een bloedrode streep lava aftekende. Een afdembenemend zicht! Het enige jammer is dat zeven kilometer echt nog een behoorlijke afstand is en dat wij niet over telelenzen beschikken, dus foto's van de lavastromen kunnen we jullie helaas niet laten zien... Wat we wel op foto hebben zijn de stoomwolken die we zeer duidelijk konden zien van zodra de zon van achter de horizon kwam piepen. Dan werd het jammer genoeg vrij snel te licht om nog veel lava te zien gloeien, maar het was wel duidelijk dat Merapi nog veel zin in activiteit had. En dat op een dag waarop het duidelijk was dat hij (of zij) niet op z'n actiefst was... Moe maar voldaan stonden we tegen acht uur terug in het hotel, klaar om terug in ons bed te kruipen!

Alleen... nu we onze stoutste schoenen toch aan hadden, konden we ze maar beter even aanhouden... We hebben de kans daarom gegrepen en zijn twee scootertjes gaan huren. We waren al van plan om een grote lus door centraal Java te maken, maar dat ging een ongelooflijk geregel worden van bus op bus af, wachten en weer bus op bus af, enzovoorts. Ik durf het grif toegeven, daar had ik bijzonder weinig zin in en aangezien Lieve het wel zag zitten om op een scootertje rond te rijden waren de knopen snel doorgehakt. Na een dagje voorbereidend werk: een wegenkaart kopen, kleren laten wassen, selecteren wat mee moest en wat niet stonden we klaar om Yogya uit te rijden richting Borobudur. Na een paar kilometer konden we de hoofdbaan verlaten en de rijstvelden in duiken. We hadden maar een paar kilometer nodig om er volledig van overtuigd te raken dat we de juiste keuze gemaakt hadden. Het landschap waar we door reden was adembenemend: in het begin reden we in de schaduw van Merapi, daarna van andere vulkanen, die als hoge, onheilspellende pieken uit de rijstvelden oprijzen als bakens die door de goden op strategische plaatsen geplaatst zijn. Fenomenaal. Op zo'n momenten besef je hoe klein de mens toch is naast een piek van ruim 3000 meter hoog! En als er tussen die vulkaanpieken niets anders dan rijstveld ligt en hier en daar een palmboom, dan is het postkaartje compleet. Een adembenemende ervaring om daar op twee scootertjes door te tuffen aan 40 km/u, genietend van het 'on the road' gevoel, niet rijden om ergens te raken, maar rijden om te genieten van alles wat je tegenkomt. Daarvoor hebben we de scooters gehuurd in de eerste plaats, om te genieten van de prachtige en fascinerende natuur. Zo kan je hier alle stadia van de rijstteelt tesamen bewonderen, van het ploegen van het land, het opkomen van de kleine sprietjes en de volle glorie van de (nog steeds kleine) volwassen planten tot het oogsten, omdat Indonesie door de vulkanische activiteit zo vruchtbaar is en door de ligging rond de evenaar zo vochtig en warm is dat de rijstteelt hier niet aan seizoenen onderworpen is. Er staat dus altijd ergens wel iemand te ploegen of te oogsten en er zijn ook altijd prachtige groene velden te bewonderen. Maar misschien wel nog leuker dan de natuur zijn de mensen. We krijgen zo'n leuke reacties als we door kleine dorpjes snorren. Mensen kijken op, lachen, zwaaien of roepen ons iets toe, of ze zijn gewoon zo verbaasd dat ze twee westerlingen op een scootertje zien rondsnorren dat ze ons met grote ogen aanstaren. Pas als wij lachen of hen een vriendelijk hoofdknikje toewerpen breekt de lach door de verbazing heen. Heerlijk! Het is echt een en al vriendelijkheid waarmee we geconfronteerd worden. Als we ergens blijven stilstaan op een kruispunt om op de kaart te kijken welke kant we nu uitmoeten staat er binnen de kortste keren iemand bij ons om ons verder te helpen. Vaak weten ze de weg dan zeer duidelijk te beschrijven, maar soms zijn we ook al blij geweest dat we een kaart bijhadden... Het 'probleem' is immers dat het zeer zeer slecht is voor een Indonesier om gezichtsverlies te lijden. En als iemand moet toegeven dat hij de weg niet weet lijdt hij zwaar gezichtsverlies, dus om dat te vermijden zegt hij liever wat hij denkt dat het is, of dat nu juist is of niet. Dat leidt soms wel tot grappige situaties, soms weet ik zeker dat we ergens naar rechts moeten en vragen we voor alle zekerheid nog eens waar we precies af moeten en dan krijgen we als antwoord dat we links af moeten, of een antwoord a la "Hum, yes, hum, there, yes, yes" gecombineerd met de grootst mogelijke glimlach. Op zo'n momenten bedanken we heel vriendeljik voor alle 'zeer nuttige' info, rijden een kilometertje verder en vragen het daar nog eens! En uiteindelijk zijn we zo zeer gemakkelijk via allemaal binnenbaantjes geraakt waar we wilden zijn. Gelukkig.

Onze eerste bestemming vanuit Yogya was Borobudur, wereldwijd bekend omwille van zijn boeddhistische tempel. Omdat het onze huwelijksverjaardag was vonden we dat we ons net dat ietsje meer mochten permitteren en dus hebben we geslapen op het terrein van het tempelcomplex zelf, in een chique hotel met zicht op de tempel. Super! Vanaan de ontbijttafel konden we de tempel in al zijn glorie bewonderen. Bovendien zat het toegangsticket tot het complex in de prijs van de kamer inbegrepen. Dat betekende dat we de tempel zo vaak we wilden konden bezoeken, hetgeen we met veel plezier gedaan hebben. Als ik jullie vertel dat de tempel uit dezelfde periode stamt als de Prambanan tempel (waar we zo wild van waren - zie vorig bericht) en dat deze tempel door zijn constructie en omvang uniek is in Azie en zelfs op de lijst met wereldwonderen staat, dan kunnen jullie zelf wel verzinnen hoe zot wij ervan waren!!! Superzot! Voor diegenen die graag foto's zien, we hebben er hier ook ruim 200 getrokken...

Maar na drie dagen Borobudur moesten we toch wel weer op de scooter, op naar het volgende avontuur. Toen we vertrokken was het een klein beetje aan het miezeren, maar geen paniek, we hebben ons twee capes gekocht en dachten dat we daarmee veilig waren. Ja amaai, was dat even een misrekening! De regen werd steeds dichter en na een half uurtje, tegen de tijd dat we goed en wel in de bergen waren, barstte de hel los. Als je nog nooit een tropische storm meegemaakt hebt kan je echt moeilijk bevatten wat het is. De weg veranderde vrij snel in een rivier en wij waren doorweekt, ondanks onze capes! Alles alles alles was nat! Maar wij dachten dat we het wel zouden halen en dat de regen wel zou stoppen... Misrekening nummer twee: de hele 70 kilometer lang heeft het geplensd en toen we in Wonosobo aankwamen wilden we eigenlijk niets liever dan een warme douche en droge kleren (gelukkig hadden de zakken die over de rugzak gespannen zaten wel wat meer effect dan onze capes). Het landschap waar we doorgereden waren was prachtig, fenomenaal, helaas hebben we er echt niet van kunnen genieten. En dan waren we eindelijk in Wonosobo en dan bleek daar geen enkel hotel te zijn dat een beetje comfort voor een redelijke prijs aanbood. Ellende, ellende, tot we besloten dat Lieve beter ergens droog kon blijven zitten met de bagage terwijl ik nog een laatste hotelletje ging bekijken. En eindelijk was het geluk aan onze kant: we vonden een prachtige kamer, warm water en een supervriendelijke hoteleigenaar. Dat was echt alles waar we van hadden gedroomd! De hoteleigenaar had net zijn hele hotel gerenoveerd en wij waren de eerste klanten. We hadden het hele hotel voor ons alleen, het was net alsof we thuis waren, we konden ons lekker aan een tafel zetten in de eetkamer, of even relaxen in de zetels of buiten op het terras genieten van het zonnetje (de dagen daarna). Bovendien was het hotel ingericht zoals wij later ons huis ook zouden inrichten, heel stijlvol. We waren bijna op slag al onze nattigheid en koude vergeten. We vonden het hotel zo leuk dat we speciaal voor het hotel een dag langer gebleven zijn! Een hele dag niets anders doen dan rondhangen en genieten van de aangename omgeving. Maar daarvoor waren we natuurlijk niet naar Wonosobo gekomen. Wonosobo was onze uitvalsbasis om het 25 kilometer verder gelegen Dieng Plateau te bezoeken. Dieng is een plateau op zo'n 2000 meter hoogte en bruist letterlijk van de activiteit: sulfurbronnen en moddervulkanen staan er te pruttelen als kokende soep en tussen al die bubbel staan nog een handvol Hindu tempels. Die tempels stelden echt niet veel voor en waren wel een beetje een teleurstelling, maar de natuur overtrof alweer onze stoutste verwachtingen. Het was zeer indrukwekkend om op de rand van een wild pruttelende, ongelooflijk stinkende sulfurkrater te staan, neerkijkend op een kokende brij en opkijkend naar de grote stoomwolk die geproduceerd wordt. Het doet ons soms beseffen hoe overweldigend natuur kan zijn!

Etappe nummer drie van ons lusje ging richting Bandungang en de Gedong Songo tempels, een groep tempels die op de heuvels aan de voet van een vulkaan liggen en die vooral door hun ligging subliem zijn. Schitterende vergezichten op de rijstvelden en de 6 (zes !) omringende vulkanen. Vanuit Bandungang vertrokken we richting Surakarta (Solo). En alweer hetzelfde scenario als toen we uit Borobudur wegreden: op het moment dat we goed en wel op baan waren begon het te plenzen. Alleen waren wij ondertussen slimmer geworden en hebben we de regen uitgezeten onder het afdak van een winkeltje onderweg. We kregen van de vriendelijke uitbaatster zelfs twee krukjes aangeboden en mochten bij haar naar de wc gaan. Dat was al heel wat aangenamer om de regenbui door te komen en een goed half uur later konden we dan ook vrolijk en blij de reis voortzetten.

Eergisteren, de dag nadat we in Solo toekwamen zijn we alweer naar twee tempels op de flank van een vulkaan gereden, Candi Sukuh en Candi Ceto. De weg er naar toe heeft even al onze rijvaardigheden op proef gesteld, want op een bepaald ogenblik was het zo steil dat we allebei het gevoel hadden dat we gewoon van ons zadel gleden! Maar de klim was echt de moeite. boven de helling wachtte ons het vreemdste complex da we ooit in Azie gezien hebben: een tempel die veel meer leek op Inca bouwwerken in Latijns Amerika dan op Aziatische tempels. Een heel vreemd gevoel om zo midden in Azie een Inca piramide en Inca beelden te vinden. Archeologen en geschiedkundigen weten nog steeds niet hoe deze bouwstijl plots op centraal Java geraakt is en waarom ook enkel op deze plaats. Eigenlijk weten ze er helemaal niets over, niet wie ze gebouwd heeft, wat de precieze religie was (een kruising van Hindu en Animisme), het is een volledig raadsel... Voor ons was het een echt vreemde ervaring, we zaten net een dagje in Latijns Amerika!

En dan was het plots even gedaan met ons onbezorgde leventje toen we gisteren uit ons bed geschud werden. De reistoekomst in Indonesie is voor ons nog een beetje koffiedik kijken, maar daarover staat meer in het berichtje van Lieve hierboven.

Dank dank iedereen voor de bezorgde mailtjes, wij zijn blij dat jullie met ons meeleven. We zijn hier al twee dagen ons eigen crisiscentrum aan het bemannen in het internetcafe, en het doet echt deugd om reacties van thuis te krijgen.

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2 juni: Naschokken op Bali

Ik ga eens proberen neer te schrijven wat we de voorbije dagen meegemaakt hebben. Nu we op Bali zijn beseffen we eigenlijk pas ten volle hoe veel impact de hele situatie op ons had. De eerste dag kon ik echt geen huis zien zonder mij in mijn hoofd voor te stellen hoe dat er ingestort uitzag. Beelden van ingestorte huizen en tentenkampen overal flitsten constant door mijn hoofd. De eerste twee nachten heb ik ook de veel gedroomd over aardbevingen en instortingen. Echt heel raar om te beseffen dat ge daar zofn shock van kunt oplopen.

Het ergste voor ons was de rit terug naar Jogja. Met een heel klein hart en veel zenuwen waren we begonnen aan de rit van 60 kilometer. De eerste 40 kilometer ging alles vrij redelijk, af en toe zagen we een dak waarvan alle dakpannen afgevallen waren, maar niets echt ernstig. Maar op 20 kilometer voor Jogja reden we door Pambanam en dat deed ons echt slikken. Een kleine week voordien waren we in Prambanam geweest om de prachtige tempels te bezoeken. Nu was daar niets meer van te herkennen, heel het dorp was met de grond gelijk gemaakt. Overal moesten we uitwijken omdat de straat vol met brokstukken lag, overal stonden mensen op straat te bedelen om geld en overal stonden tenten opgesteld om iets van bescherming te bieden tegen de felle zon en de regen (want bovenop alle ellende was er minstens een keer per dag een tropische regenstorm!). Wij hadden echt moeite om niet in tranen uit te barsten, nu nog krijg ik een krop in mijn keel als ik erover schrijf. Toen we dan uiteindelijk Jogja binnenreden verminderde de schade aan de huizen wat, de meeste huizen stonden nog recht, maar alle grote gebouwen, winkelcentra, hotels, banken, waren volledig gescheurd, stukken muur waren gewoon naar beneden gestort, enfin alles alles alles was kapot. Dat raakt u wat minder dan de huizen omdat ge beseft dat daar iets minder de mensen direct bij betrokken zijn, maar het is wel een ramp voor de economie van de stad en het is zeker ook absoluut geen pretje om er door te moeten rijden. In de stad zelf (we kwamen van het noorden) bleek niet zo veel schade te zijn, ons hotel had geen enkel scheurtje of barstje, dus dat was iets minder erg om door te rijden en we waren dan ook superblij dat we gewoon konden inchecken en onze bagage terug konden oppikken en uitlegen.

Maar toen we 's avonds naar het zuiden van de stad reden om daar te gaan eten in ons geliefde restaurantje werd onze keel weer dichtgeknepen. Het was een ramp! De twee toeristische straten van het zuiden waren een puinhoop, een groot deel van de hotels en restaurants lag in puin en de andere hadden enorme schade. Het restaurantje waar we naartoe reden stond er nog, maar op de plaats waar de tafels gestaan hadden stond nu een enorme berg zakken vol met puin. Toen we er de volgende ochtend bij klaarlichte dag doorreden (we moesten onze scooters gaan afgeven) was de ravage nog duidelijker. Geen enkel huis kan gewoon hersteld worden. De schade is te groot. Ze gaan de hele buurt met de grond gelijk moeten maken en opnieuw bouwen. Het kantoortje van de scooterverhuurder was een puinhoop. Van op de benedenverdieping kon ge gewoon de lucht zien door het plafond en dak door! We hebben een aantal fotofs getrokken en gaan die proberen nog op de website te zetten. De mensen zijn eigenlijk heel blij als ge fotofs trekt, velen vragen er zelfs om, want hoe meer mensen er zich van bewust zijn hoe erg de situatie is hoe beter. En ook al zegt een foto nog steeds veel minder dan wat het in het echt is, toch geeft het een beetje een beeld. Maar waar wij het meest aan geleden hebben (mentaal dan) is de machteloosheid. Daar ter plaatse zijn en vanalles willen doen om te helpen maar dat gewoon niet kunnen. Wij zouden wel graag het een en ander gedaan hebben, maar als ge merkt hoe zwaar de hele situatie u raakt, dan beseft ge dat we gewoon niet in staat zijn om veel te helpen. Wij zijn niet opgeleid om hulp te bieden in rampsituaties en hebben al helemaal geen medische opleiding. En terwijl de eprofessionelef hulp begon toe te stromen zaten wij daar maar voor spek en bonen bij. Als Rode Kruis-Vlaanderen bijvoorbeeld zou gezegd hebben van 'kunnen jullie helpen bij dit of dat', dan zouden we dat met veel plezier gedaan hebben, maar zo maar in het wilde weg beginnen 'helpen' doet meer kwaad dan goed. Dat is vaak het probleem in rampsituaties: als het niet goed gecoordineerd verloopt dan loopt het in het honderd. Ik heb een mail gestuurd naar het Rode Kruis, maar die hebben (misschien wel gelukkig) voorlopig geen nood aan extra krachten. Er zitten zo veel speciaal opgeleide personen in het gebied die precies weten hoe ze met die situatie moeten omgaan, dat ze echt niet veel nood hebben aan twee groentjes. Ik hoorde een Nederlander tegen een Indonesier zeggen "Als je nood hebt aan een gesprek, kom maar naar mij, dan maak ik wat tijd, want tijd is op dit moment het enige dat ik heb om mee te helpen". Dat vat zeer mooi samen wat het gevoel is dat ik ook had.

Dus hebben we besloten om naar Bali te komen en te proberen wat te bekomen. Toen we de ochtend van ons vertrek de krant kochten bleek dat echt geen domme keuze: op pagina 1 stond al het nieuws over de aardbeving en op pagina 2 meteen twee alarmerende berichten: de Merapi-vulkaan is door de aardbeving nog actiever geworden dan hij al was en een grote uitbarsting zit er aan te komen, en bovenop al dat onheil is de vogelgriep ook weer aan het opkomen... We waren blij dat we weg konden. Nu we hier zijn beseffen we dat het waarschijnlijk nog beter was geweest om gewoon terug naar Thailand te gaan omdat we daar echt thuis zijn en daar echt tot rust kunnen komen, maar we maken er toch het beste van. We hebben geluk dat we een heel goed hotel gevonden hebben en we hebben besloten dat we niet veel gaan bezoeken, maar dat we gaan proberen te bekomen van de emotie en energie op te doen voor de rest van de reis. De grote shock begint wat verwerkt te raken en binnen een paar dagen zullen we weer klaar zijn voor nieuwe avonturen! We genieten nog steeds van op reis zijn en vooral van samen op reis zijn!

De planning voor d volgende weken ligt ook al vast: dinsdag 6 juni vliegen we terug naar Jakarta en op donderdag 8 juni vliegen we dan door naar Singapore. Na een tussenstop van een paar dagen Singapore rijden we dan terug naar huis: Thailand!

Iedereen die ons steunende mailtjes gestuurd heeft: bedankt, ze hebben echt deugd gedaan!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------