------------------  MALEISIE  ---------------

                         Naar de foto's                                                                                Naar de startpagina

De verhalen uit Maleisie:

1 december: Azie in een notendop

13 december: Moessonregen

30 december:
Een misser van formaat

Wij zijn in Maleisie toegekomen op 20 november en blijven tot rond 20 december

1 december: Azie in een notendop

De avond voor we Maleisie binnenijden lezen we op internet dat je normaal gezien al je Thaise motorpapieren vertaald moet hebben om de grens over te mogen. Maar natuurlijk is er die avond geen enkel officieel vertaalbureau nog open en dus stellen we de volgende ochtend ons geluk op de proef. De dag voordien hebben we in het gezelschap van tientallen motorrijders gereden omdat er in Phuket net een grote motorhappening heeft plaatsgehad waar zowat elke motorrijder van Maleisie en Singapore aan deelgenomen heeft. Althans zo lijkt het ons. Die ochtend op de dag des oordeels is dat niet anders en aan de grens staat het vol motards met hun stalen rossen. Robin en Suzy staan klein maar dapper tussen hun grote broers terwijl wij de nodige formaliteiten in orde brengen. Op nog geen half uur nadat we aan de Thaise grens zijn toegekomen rijden we richting Maleisie en daar gaat het zo mogelijk nog sneller. We vragen nog twee keer of we echt wel zomaar door mogen rijden maar jaja, geen probleem. Totaal euforisch rijden we dus Maleisie in. We hadden echt gevreesd dat we die avond nog in Thailand zouden moeten slapen. Een halve kilometer verder lijkt onze euforie echter te voorbarig, want aan een politiecontrole wordt ons duidelijk gemaakt dat we terug naar de grens moeten voor een Maleisische verzekering en het betalen van de wegentaks. En dat is dus waar je die vertaalde papieren voor nodig hebt. De moed zakt ons even in de schoenen, maar gelukkig voor ons is meneer van de wegenbelasting in een goed humeur en omdat het onze eerste keer is in Maleisie wil hij het voor ons wel zonder vertaalde papieren doen. De verzekering is al helemaal geen probleem want daar zit een Thaise aan het loket. Dus een uurtje later zijn we volledig in orde en kunnen we weer richting politiecontrole rijden. Het is ondertussen helaas beginnen stortregenen en als we aan de controlepost komen is er geen enkele politieagent te bespeuren om onze papieren te controleren. Bang om nat te worden waarschijnlijk... Maar we zijn in Maleisie, met correcte papieren!

De eerste stop is het eiland Penang, verbonden met het vasteland door de langste brug in Zuid-Oost Azie: 13 kilometer. De kilometertellers van Robin en Suzy beweren dat hij maar 9,5 kilometer lang is, maar wij gaan niet vitten over een kilometertje of vier, het is een lange brug! En even later zijn we in Georgetown, de hoofstad van Penang en een unieke stad. Toen de Britten Penang kregen van de Sultan in het begin van de 19e eeuw in ruil voor militaire bescherming hebben ze het eiland meteen uitgeroepen tot vrijhandelszone. Iedereen was welkom en als je een stuk land kon ontbossen en bebouwen mocht je het ook hebben. Die redenering heeft gezorgd voor een enorme toestroom aan avonturiers. Britten kwamen vanuit Indie naar Penang op zoek naar nieuwe kansen en brachten Indisch werkvolk met zich mee en ook Chinezen kwamen in grote getalen af op de beloftevolle handelszone. De Chinezen kenden het eiland al omdat het op de belangrijke handelsroute China-Indie-Europa ligt. Ondertussen is Georgetown uitgegroeid tot een groot Chinatown, hetgeen zorgt voor de ideale introductie tot Maleisie. Maleisie is een fascinerend land waarin Malay, Chinezen en Indiers vredig trachten naast elkaar te leven. Elke groep heeft zijn eigen waarden en normen, taal en religie, maar toch slagen ze er in om deze mix te laten werken. Er is wel een merkbare scheiding tussen de verschillende groepen, mede veroorzaakt door de grote verschillen in taal en godsdienst. De Chinezen zijn Boeddhisten, de Indiers over het algemeen Hindoeisten en de Malay Moslim. Dat zorgt er voor dat je in een bepaalde straat in Georgetown een Boeddhistische tempel hebt, aan de overkant staat een Hindoe tempel en een blok verder een moskee. Een beetje Azie in een notendop dus. Bezoek Maleisie en je hebt van alles wat!

We zijn meteen weg van Georgetown en genieten van de typisch Chinese sfeer die je zelfs in de grote steden van China niet meer vindt. We bezoeken de grootste Boeddhistische tempel in Maleisie, eigenlijk alweer een groot Boeddhistisch pretpark, en we slenteren door de straatjes langs Chinese 'shophouses', huizen met maximum twee verdiepingen en een winkelruimte beneden, en koloniale gebouwen. Een van de hoogtepunten voor ons is het bezoek aan het clanhuis van de Khoo-familie. Clanhuizen zijn plaatsen waar leden van dezelfde (Chinese) familie samenkomen om feesten te vieren, bescherming te zoeken of leningen te krijgen in moeilijke tijden. Ze zijn strikt verboden voor iedereen die geen lid is van de familie. Het clanhuis van de Khoo is het rijkste van de stad en staat gelukkig open voor bezoekers. Het is een weelde aan kleuren, draken vliegen overal rond en wijze mannen kijken toe, Chineser kan het niet. Tijdens ons bezoek aan de grootste moskee van Penang worden we aangesproken door een man die ons een rondleiding van de moskee wil geven. Als we na ons bezoek even zitten napraten wordt ons duidelijk waarom hij ons aangesproken heeft. Moslims in Maleisie vinden het verschrikkelijk dat hun religie zo een negatief beeld heeft in het westen. De leer van Allah is volgens hem een leer van vrede en terroristische aanslagen kunnen nooit het werk zijn van echte zuivere moslims. Het wordt echt een boeiend gesprek over de misvattingen die in het Westen heersen en de oorsprong van die misvattingen. In ieder geval zijn we het er over eens dat we elkaar te weinig kennen en met de belofte daar iets aan te proberen doen nemen we afscheid van het vrolijk gezelschap dat ondertussen al aangegroeid is tot vijf mensen.

Vanuit Penang rijden we richting Ipoh van waaruit we Kuala Kangsar bezoeken, de thuisbasis van een van de sultans van Maleisie. Maleisie wordt geregeerd door 9 sultans die om beurt koning zijn. Om de 5 jaar komen de sultans samen om een van hen als volgende koning te benoemen. Het bezoek aan de thuisstad van een van die sultans mag dus zeker niet ontbreken op onze rondrit door Maleisie. En Kuala Kangsar heeft onze verwachtingen overtroffen, niet in groostheid maar wel in schoonheid. Drie paleizen, waarvan slechts een open voor publiek, en een kleine maar zeer mooie moskee is het enige waaruit je kan opmaken dat dit een koninklijke stad is. In het paleis dat je mag bezoeken is een verhelderende tentoonstelling over het leven van de sultan. Die brave man mag, net zoals zoveel hoogwaardigheidsbekleders, hele dagen recepties bijwonen, kadootjes in ontvangst nemen en golf en cricket spelen. Maar zo op de foto's te zien ziet hij er wel een sympathieke man uit, met grijs golvend haar en een hippe zonnebril, een beetje sultan Julio Iglesias... Om de moskee te bezoeken moesten we nog even wachten, want het gebed was nog bezig, maar wat we uiteindelijk te zien kregen was het wachten meer dan waard. Een gouden ajuin-koepel geflankeerd door vier minaretten en een tiental kleinere torentjes, elk bekroond met een gouden koepeltje. En al die koepels blinkend en stralend in de namiddagzon... als een sprookje van Ali Baba...

Volledig betoverd -en totaal oververhit- kunnen we de volgende dag de bergen in trekken, weg van de hitte van het laagland richting de heerlijk koelte van de Cameron Highlands. Toen de Birtten hier nog heer en meester waren zochten zij regelmatig verkoeling in de bergen van Maleisie, een gewoonte die nog steeds zeer populair is bij zowel Maleisiers als toeristen. Zeer terecht als je het ons vraagt, want op de Cameron Highlands hebben we het voor het eerst dit jaar een beetje fris gehad. Het deed ons een beetje denken aan een mooie Belgische lentedag... geen weer om in een dun hemdje naar buiten te gaan. Maar we hebben wel genoten van de koelte, slapen onder een dik deken, een jasje aandoen om buiten rond te lopen, heerlijk, voor even! En door dat constante koele klimaat zijn de Cameron Highlands ideaal om thee te kweken. De heuvels en bergflanken staan vol theeplantages met daartussen smalle wegen die omhoog of omlaag kronkelen. Het is net rijden in een aaneenschakeling van postkaartjes, onbeschrijflijk mooi. En op momenten dat we even niet kunnen genieten van al dat moois omdat er weer een tropische regenbui uit de hemel valt, kunnen we ons tegoed doen aan een heerlijk kopje thee, met een scone met butter, jam and cream natuurlijk om in de Britse sfeer te blijven! Terwijl we In de Cameron Highlands zijn maken we ook even een omweg naar de top van de hoogste berg in Maleisie waar je met gemotoriseerd vervoer op kan: 2031 meter. Daarna is het jammer genoeg tijd om weer af te dalen en richting Kuala Lumpur, de hoofdstad, te rijden. De weg naar beneden zigzagt door schitterend dicht regenwoud waardoor we bijna aan een slakkengangetje naar beneden rijden om toch nog zo veel mogelijk te kunnen genieten van die mooie moeder natuur. En van de koelte natuurlijk want hoe lager we komen hoe warmer het wordt en tegen de tijd dat we beneden zijn staan we alweer allebei te baden in het zweet.

In de loop van de namiddag rijden we Kuala Lumpur (beter bekend als KL) binnen. Het contrast kan niet groter zijn. Vanuit de wilde natuurjungle naar de wilde stadsjungle, het is even aanpassen. We zoeken onze weg door het drukke verkeer en de massa eenrichtingsstraten. Uiteindelijk vinden we toch wat we zoeken en kunnen we ons neervleien na alweer een veilig verlopen rij-dag. De bezienswaardigheden van KL zijn eigenlijk op een hand te tellen, maar de moderne Nationale Moskeevinden we toch echt wel de moeite. Al was het alleen maar omdat Lieve er een lang kleed en hoofddoek moet aantrekken. We zijn er nog steeds niet uit of ze er nu als een non, een hobbit, een kasteelvrouw of een spookje uit zag... Aan jullie om te oordelen. In de moskee raken we aan de praat met een moslima (een vrouwelijke gelovige) die ook haar grote bezorgdheid uitdrukt over de perceptie van de Islam in het Westen. Het is duidelijk dat moslims in Maleisie daar echt mee bezig zijn en dat is ook bergrijpelijk want het moet niet makkelijk zijn een geloof aan te hangen dat momenteel zo bekritiseerd en geviseerd wordt, terwijl de meeste gelovigen niets liever willen dan in een vredevolle wereld hun geloof kunnen belijden. Alweer zoiets dat jammer genoeg waarschijnlijk nog niet voor morgen is... In het Islamic Arts Museum zijn we volledig weg van de schaalmodellen van de belangrijkste moskeeen ter wereld. We kunnen tot onze vreugde vaststellen dat we er al twee gedaan hebben! En de rest? Voor een volgend avontuur waarschijnlijk...

Voor al diegenen die onze stem nog eens willen horen: zondag 3 december tussen 20:30 en 21:30 afstemmen op radio2, Vragen staat vrij, Belgen in het Buitenland. Voor zij die het pas maandag lezen, via de site van radio2 kan je er ook aan.

En tot slot nog eens een grote dankbetuiging en een hele dikke knuffel aan iedereen die ons blijft volgen en berichtjes sturen!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

13 december: Moessonregen

De regen strooit af en toe roet in ons eten... Deze morgen staan we klaar om te vertrekken, nog even een toastje in de mond steken en een kopje koffie drinken en dan vertrekken. Dat was het plan. Tot op het moment dat de hemelsluizen openbreken en de regen in goede moessonstijl in bakken naar beneden pletst. Tegen de tijd dat het weer een beetje redelijk is is het al half twaalf, te laat om nog aan een dagtocht te beginnen en dus heeft de natuur voor ons bepaald dat we nog een rustdag extra hebben. En dat nadat we net twee rustdagen genomen hebben omdat we zo moe waren van een paar nachten slecht slapen en een paar dagen in hoog tempo rondhossen. De planning ligt nu een beetje in de war, maar na wat schuiven zal dat ook wel weer in orde komen.

Dus hebben we een dagje extra om te genieten van het gezellige, sfeervolle Melaka, een op en top Chinese stad aan de zuidwest kust van Maleisie. Melaka is een van die steden die sinds de 17e eeuw een grote instroom van Chinese handelaars kenden. Deze overzeese Chinezen (zoals ze in China bekend staan) hielden veel meer vast aan traditionele gebruiken, terwijl in China de modernisering met veel overgave ingezet werd. Daardoor zien wij hier in Maleisie nu nog veel meer traditioneel Chinese huizen, volledig in orde met alle Feng-Shui richtlijnen, dan we in China ooit gezien hebben. Het oude chinatown van Melaka is een bruisende buurt met oude chinese huizen en de ondervermijdelijke chinese antiquairs. Aan de overkant van het water is het koloniale hart van Melaka met als centrum de Hollandse kerk en het 'Stadthuys', ooit de zetel van het Nederlandse bestuur hier. En door die nauwe straatjes van Chinatown en van de koloniale buurt rijden de riksjas rond, de ene al kleurrijker versierd dan de andere, allemaal naar de smaak van zijn bestuurder. Sommigen zelfs volledig uitgerust met disco-installatie en luide boenk-boenk muziek (iets minder naar onze smaak toch).

De dag nadat we het vorige verslag op de site gezet hebben zijn we trouwens ook totaal verrast door een enorme moessonregen. Het plan was om in de voormiddag uit Kuala Lumpur naar Shah Alam te rijden, daar de moskee te bezoeken en dan tegen de middag terug in Kuala Lumpur te zijn. Tegen de tijd dat we ons een weg gebaand hebben door de super drukke ochtendspits en aan de moskee van Shah Alam toekomen is deze net gesloten voor het middaggebed. Twee uur wachten dus. Maar deze blauwe moskee heeft de grootste gebedshal van Zuid-Oost Azie en de hoogste minaretten ter wereld dus dat willen we voor geen geld ter wereld missen. We houden ons wat onledig in het plaatselijke winkelcentrum en staan stipt op tijd terug klaar aan de moskee. Lieve krijgt weer een kleed en hoofddoek aangemeten door twee supervriendelijke giechelende dames, ik wordt gekeurd en goed bevonden, en we mogen de moskee bezoeken. Al het wachten blijkt meer dan de moeite waard, want ondanks zijn grootte is alles aan de moskee verfijnd en mooi in balans met de rest van het geheel. Alweer blijkt dat wij een enorme fan zijn van de schitterende kunst van moskeeen. Als we klaar zijn met het bezoek en als afscheid nog een laatste rondje rond het gebouw lopen begint de hemel dreigend donker te worden. We krijgen nog net de tijd om naar een schuilplaats te stormen voor de zoveelste moessonregen zich boven onze hoofden uitstort. Volledig afgewerkt met bliksem en oorverdovende donder houdt het hele spektakel ons bijna twee uur gegijzeld. Het is ruim vier uur als we Robin en Suzy weer kunnen opzoeken en alweer zitten we in de spits op de ring van Kuala Lumpur. Het halve dagje is en volledige dag geworden, maar we kunnen terugkijken op een mooie dag.

De dag erna bezoeken we Batu, een grottencomplex waarin een levendige Hindu tempel opgericht is. Meestal proberen we onze bezoekjes op weekenddagen te beperken omdat het dan bijna altijd super druk is, maar in het geval van een Hindu tempel is er eigenlijk geen geschikter moment. Het is zondagvoormiddag als we in Batu toekomen en de tempel bruist van het leven. Overal lopen Indiers rond in hun mooiste kleren, brengen offers aan een van de vele goden of plaatsen brandende kaarsen in speciale symbolen op de grond aan. We wanen ons even terug in Indie. Overal felle kleuren, sterke geuren en een chaotische activiteit om u tegen te zeggen. We raken even aan de praat met een paar Indiers om van bepaalde rituelen de betekenis te weten te komen, maar veel uitleg kunnen ze ons niet geven: het heeft allemaal iets te maken met het bedanken van de goden of het vragen om gunsten, maar waarom welk ritueel precies zo uitgevoerd wordt weten ze ook niet. Dat is een fenomeen dat we in Thailand ook al vaak tegen gekomen zijn: gelovigen volgen heel nauwgezet bepaalde rituelen, maar weten eigelijk niet waarom ze het doen. 'Omdat dat zo moet' is meestal het antwoord. Niet dat wij daar veel om geven hoor, het geheel levert leuke foto's op en we hebben er veel plezier is, dus wat wil een mens nog meer. Als we even later in een aanpalende grot binnenwandelen doen onze ogen wel bijna pijn van de opeenstapeling aan verschillende kleuren. In de kleine ruimte heeft een groep kunstenaars geprobeerd om alle Hinduistische goden een plaats te geven, allemaal in aangepast decor en met aangepaste kleuren. Het geheel is als een kleurboek van een kind met de grootste kleurdoos ter wereld. Het is ook hier niet de eenvoud maar de extravagantie die siert! Als we het grottencomplex buiten komen valt de hitte terug op ons en de combinatie van die warmte en de vermoeidheid van alle indrukken doet ons besluiten dat het tijd is om terug te rijden naar onze koele hotelkamer. We besteden de rest van de namiddag aan het pakken van de valies voor alweer een volgende etappe op onze weg.

Als we dan, een weekje geleden, in Melaka toekomen is het plan om de dag erna door te rijden naar Singapore. De enige vraag waar we mee worstellen is of we Singapore wel zullen kunnen binnenrijden. En omdat we het aan de vooravond van de rit nog steeds niet zeker zijn, besluiten we dat het beter is om niet voor niets 200 kilometer heen en 200 kilometer terug te rijden. Dus de volgende ochtend staan we voor het eerst in maanden nog eens in een busstation te wachten op de volgende bus. Een dikke drie uur later staan we op Singaporese bodem en ondertussen hebben we allebei veel kunnen lezen. Hmmm, misschien is dat bussen toch nog niet zo onaangenaam... Maar uiteindelijk verkiezen we toch het gemak van Robin en Suzy , zeker omdat we dan toch veel meer contact hebben met mensen onderweg terwijl je er met de bus gewoon aan voorbij gaat. We zijn dus in Singapore, Robin en Suzy zijn veilig in ons hotelletje in Melaka achtergebleven en wij zijn weer aangewezen op het openbaar vervoer. Nu is dat in Singapore niet zo'n probleem, want het ultra propere en snelle metronet brengt je binnen de kortste keren van punt A naar punt B. Helaas voor ons is punt B (ons hotel) niet hetzelfde punt B als voorheen, want Sandy (de hoteleigenaar van on vorige hotelletje) heeft de boeken dichtgedaan en dus moeten wij op zoek naar een nieuw plekje. Dat blijkt niet zo'n probleem en tegen de avond zitten we al lekker te slurpen van een echte italiaanse pasta in ons geliefde restaurantje. Hehe, even geen rijst! Lang leve Singapore. We gebruiken de drie dagen die we er hebben (meer kan ons budget echt niet aan) om alles te kopen waar we al een paar weken naar op zoek zijn: een nieuw zakmes, een goed boek en een nieuw paar schoenen, omdat zelfs secondenlijm niet meer helpt om mijn schoenen samen te houden! Tussen het shoppen door vinden we ook nog even tijd om een picknick van stokbrood en echte gouda kaas te verorberen en brengen we een bezoek aan de Night Safari, een van de enige dingen die nog op ons to-do lijstje stonden. En nu we in Singapore zijn merken we dat kerst er zit aan te komen. Overal, maar dan ook overal, staan gigantische versierde kerstbomen, alle winkels zijn ingericht in kerstthema en we worden bijna volledig krankzinnig door alle varianten op Jingle Bells en andere kerstliedjes die op de meest gepaste en ongepaste tijdstippen door Singapore weerklinken.

We vliegen drie dagen van links naar rechts door Singapore en de dagen vliegen voorbij in geen tijd. Voor we het goed en wel beseffen staan we terug in Melaka, een paar objecten rijker en veel energie armer! We besluiten dat het tijd is voor rust, echte rust en dus gebruiken we drie dagen de voormiddag om dingen te bezoeken en de namiddag om slaap in te halen. En dan op de dag dat we besluiten dat het allemaal welletjes geweest is en dat het tijd wordt om nieuwe horizonten te verkennen, geeft de hemel ons een heel duidelijk signaal dat we misschien wel nog een rustdag zullen moeten overwegen. Het heeft nog geen vijf minuten geduurd om toe te geven aan die roep van hogerhand, we genieten van alles wat er op onze weg komt.

Tot slot nog even onze vaste regeltje (daarom zeker niet minder gemeend) om iedereen te bedanken om ons zo trouw te blijven volgen en ons mailtjes te blijven sturen! Dankdank!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

30 december: Een misser van formaat

Omdat we met de bus naar Singapore gegaan zijn hebben we Robin en Suzy toevertrouwd aan de goede zorgen van de hoteleigenaar in Melaka. Ze mochten daar achter slot en grendel en uit de regen staan, dus we hadden er het volste vertrouwen in. We zouden ten slotte ook maar een paar daagjes weg zijn. We hadden afgesproken dat we zaterdag of zondag zouden terugkomen, en hadden dus een kamer gereserveerd voor zaterdagavond om zeker te zijn. Dat dachten wij althans, want zaterdagavond komen wij tegen acht uur toe aan het hotel en krijgen we te horen dat het hele hotel vol zit. We hadden toch afgesproken dat wij nog zouden bellen om te laten weten wanneer we terugkwamen?! Neenee, we zouden nog bellen als we niet op zaterdag terugkwamen... Enfin, alweer een communicatiemisverstand en wij staan om half negen buiten op straat met al onze zakken. Een telefoonrondje naar alle hotels die in onze gids staan geeft als resultaat dat we er helemaal van doordrongen raken dat we in een penibele situatie zitten: alle hotels zijn vol, want het is de eerste zaterdag van de vakantie in Maleisie! O God, het is ondertussen al na half tien en er zit niets anders op dan de zakken op onze stalen rossen te binden en de straten af te schuimen. Heel erg lang moeten we niet zoeken, maar het kamertje dat we vinden heeft duidelijk betere tijden gekend... Waarschijnlijk ongeveer 50 jaar geleden! Dit is geen kamer waar we lang in willen blijven, zelfs een nacht is lang, maar veel keuze hebben we niet. De volgende ochtend vroeg zijn we al weer klaarwakker door al het lawaai en dus hebben we nog tijd genoeg om een nieuwe kamer te zoeken. Ik trek er op uit en kan vrij snel met goed nieuws terugkomen: een mooie, ruime kamer voor een redelijke prijs, joepie! Terwijl we er samen heen rijden slaat het noodlot echter opnieuw toe: Robin verliest midden op een drukke baan in het centrum van de stad zijn ketting. In de blakende zon moeten we de zakken erafhalen, het wiel losmaken, de ketting er weer opleggen en we zijn weer klaar om verder te rijden. Maar het is duidelijk dat we niet veel verder zullen raken dan het hotel en daarna de dichtstbijzijnde Honda-garage. Dus hebben we meteen al weer een planning voor de namiddag: Robin en Suzy een groot onderhoud en twee nieuwe kettingen geven. En zo staan onze lieverds die avond te popelen om weer nieuwe avonturen tegemoet te rijden. Wij nog niet helemaal, maar een dag of twee, drie later zijn ook wij klaar om de tocht naar Thailand terug aan te vatten. Om dezelfde weg niet terug te moeten rijden willen we nu Maleisie van Zuidwest naar Noordoost doorrijden en daarna terug van Oost naar West. Op die manier rijden we door het centraal massief en de jungle naar Kota Baru en dan vandaar weer door het centraal massief terug naar Alor Star vlakbij de Thaise grens.

De eerste dag wordt meteen een hele mooie inleiding. Als we Melaka buiten zijn begint de weg langzaam te kronkelen door de heuvels en rijden we Negeri Sembilan binnen. Dit is zowat de minst bezochte provincie van Maleisie en staat bekend om zijn zeer typische eigen cultuur. En dat wordt meteen duidelijk want langs de heerlijk landelijke weg staan prachtige houten huizen in alle kleuren van de regenboog. We schakelen nog een beetje terug om het allemaal goed in ons te kunnen opnemen en s avonds komen we zeer tevreden toe in onze eerste ruststop. Eigenlijk hadden we gedacht dat het pas vanaf daar mooi zou worden, maar dat was duidelijk een misrekening van formaat. Wat we vanaf daar kregen was een drukke tweevaksbaan die een beetje door de heuvels kronkelde en een klein beetje door de bossen ging, maar te weinig om ons echt wild van te maken. Als we daar bovenop dan ook nog de ene plensbui na de andere over ons uitgestort krijgen is het plezier er voor ons toch wel een beetje af. Dit had mooi moeten zijn, maar was nu eigenlijk gewoon rijden om ergens te raken. Twee dagen later staan we er dan wel, in Kota Baru, maar ondertussen zijn we doorweekt en heeft Lieve een snotvalling te pakken door twee dagen in koude en regen te rijden. Dus twee daagjes binnenblijven en uitzieken. En als we dan toch rust nemen is het het geschikte moment om de band van Suzy te laten vervangen. De garagist in Melaka had de band veel te hard opgeblazen waardoor de buitenband is beginnen scheuren. Ik had het vrij snel gezien, maar niet snel genoeg om de band nog te redden en omdat we niet ergens in de bergen klapband willen krijgen is het alweer garagetijd. En omdat onze schatjes ook een badje kunnen gebruiken rij ik ze meteen ook naar de car wash. Misschien is die car wash nog wel de plaats die ik mij het bets zal herinneren van Kota Baru, want de man die de scooters wast is een totale babbelzieke doofstomme man. Ik sta totaal versteld van zijn creativiteit om met handen en voeten alles uit mij te ktijgen wat hij wil weten: hoe oud ik ben, waar ik vandaan kom, of ik getrouwd ben, kinderen heb,... Het is duidelijk dat hij geen schrik heeft om met een westerling te praten omdat hij de taal niet kent! Het wordt een van de meest memorabele ontmoetingen van de reis door Maleisie.

En dan is de tijd aangebroken om het allermooiste stukje weg van Maleisie te berijden. Vanuit Kota Baru zullen we de hele tijd langs de grens met Thailand tot in Gerik rijden, door bergpassen en over een enorm stuwmeer. We kijken er enorm naar uit en zelfs de loodzware grijze hemel kan ons gemoed niet drukken. Als we 50 kilometer verder aan de klim beginnen zit de moraal wel al iets lager, want, de hemel heeft duidelijk geen zin om wat zon door te laten en de toppen van de bergen voor ons zijn gehuld in een dik wolkenpak. Al vrij snel wordt duidelijk dat we het weer niet aan onze kant hebben: het begint te miezeren. Spatjes worden spatten en binnen de kortste keren zitten we alweer in de regen. Naarmate we stijgen begint de mist rondom ons ook toe te nemen, waardoor we geen zier zien van de prachtige vistas die waarschijnlijk wel zichtbaar zouden zijn. Tegen de tijd dat we de hoogste bergpas bereiken zien we geen hand meer voor ogen. Ik heb moeite Lieve nog te zien die amper 50 meter voor mij rijdt! We voelen ons redelijk ellendig, onze schoenen en kousen zijn ondertussen doorweekt, we zitten op een hoogte van zo'n 1500 meter, het is koud en winderig en dat is dan waar we een omweg van 5 dagen en ruim 1000 kilometer voor gemaakt hebben! Zelfs al klaart het een beetje op eens we de top voorbij zijn, het is niet genoeg om ons lichaam en ons gemoed op te warmen. Die avond slapen we in het provinciegehucht Gerik en doen we ons tegoed aan Westerse fastfood (al was het alleen maar om ons af te reageren). Die nacht hebben de wolken duidelijk da kans gevonden om de bergen ook over te steken en s morgens mogen we alweer onder een loodzware hemel onze dagrit aanvatten. Gelukkig klaart het geleidelijk aan op, maar het trauma van de vorige dag zit nog te diep om echt te kunnen genieten van de prachtige wegen door de rubberplantages. We bereiken zonder kleerscheuren Alor Star, onze laatste etappe in Maleisie en slapen in een tof hotelletje met zicht op de prachtige moskee van de stad. Onze laatste dag in Maleisie beginnen we met een bezoek aan de Zahir moskee, een schitterende moorse moskee die in 1912 gebouwd is in opdracht van (hou u vast) Zijne Hoogheid Tunku Mahmud Ibni Almarhum Sultan Ahmad Tajuddin Mukarram Shah. Heb eens zo'n naam! De pijn van de vorige dagen is duidelijk al weer genoeg vergeten om toch optimaal te kunnen genieten van onze laatste moskee van Maleisie en tegen de middag staan we aan de grens klaar om Thailand terug binnen te rijden... (wordt vervolgd in Thailand: Kerst in het zwembad)

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------