------------------  MYANMAR  ---------------

                       Naar de foto's                                                                                   Naar de startpagina

De verhalen uit Myanmar:

27 maart:
Miljoenen stupa's en lachende Birmezen

--------------------------------
4 april:
Over zieke koninginnen en koningen met rokken

--------------------------------
12 april:
Naar Disneyland met Boeddha

--------------------------------

We zijn in Myanmar aangekomen op 21 maart en blijven tot 13 april

27 maart: Miljoenen stupa's en lachende Birmezen

We zijn veilig in Myanmar toegekomen! We hebben vooraf wel wat getwijfeld of we Myanmar wel wilden doen, gezien de enorm harde militaire dictatuur, maar uiteindelijk zijn we heel blij dat we toch besloten hebben te komen. Dit is een fantastisch land, met fantastische mensen en een wonderbaarlijke openheid. Maar het is ook hard, heel hard voor de lokale bevolking. Een voorbeeldje: twee dagen geleden hebben we hier in Mandalay (in het Noorden) een trishaw rijder ontmoet -trishaws zijn driewielfietsen met twee zitjes aan die je door de stad rondrijden- en we hebben hem beloofd zijn verhaal te vertellen. In 1990 trouwt hij en krijgt van zijn vader een stuk land een een huis als huwelijkskado waarop hij meteen kan beginnen boeren. In 1996 beslist de overheid van Mandalay echter dat ze aan het water een groot hip stadpark willen hebben met een nieuwe markt en plaats voor een aantal residentiele woningen. Alle mensen die daar wonen worden van vandaag op morgen onteigend en op straat gezet. Onze trishaw rijder heeft op dat ogenblik al twee kinderen en is als boer de enige kostwinner. Er zit dus voor hem niet veel anders op dan een nieuwe woning en een nieuwe job te zoeken, want hij was meteen de beiden kwijt. Nu rijdt hij rond in een trishaw die hij huurt voor een belachlijk hoge prijs, hij moet alle kosten eraan zelf betalen en hij huurt nu 1 kamer waarvoor hij ook weer een massa geld moet neertellen. En tot nu toe heeft hij nog steeds geen compensatie van de overheid gekregen, enkel een dreigement dat hem wel wat boven het hoofd zou hangen als hij de situatie zou aanklagen. Reken daar dan nog eens bij dat hij behoorlijke sommen smeergeld moet betalen om zijn dochter te kunnen laten slagen voor haar examen (leerkrachten maken deel uit van de overheid) en dat hij heel vaak niet meer dan een dollar per dag verdient. Schrijnende toestanden, echt waar! Maar in zijn naam roep ik iedereen op om naar Myanmar te komen en er dan hier voor te zorgen dat je zo weinig mogelijk geld naar de overheid laat gaan en zo veel mogelijk naar de plaatselijke bevolking. Dus geen overheidshotels, geen binnenlandse vluchten, geen bussen van de overheid, toegansgelden proberen te omzeilen,... om dan dat geld te besteden aan de lokale bevolking door bijvoorbeeld trishaws te nemen in plaats van te wandelen. En zo leer je de mensen ook nog eens kennen, het heeft echt alleen maar voordelen... En als je met de mensen praat valt het op hoe zwaar het juk van de dictatuur is, hoe iedereen erover klaagt, maar niemand er iets aan kan/durft doen, uit schrik voor straffen. Vanmorgen nog liepen we met dezelfde trishaw rijder over straat op weg naar de inwijding van een monnik en plots wordt hij door iemand teruggeroepen en hij blijft weg. Nadat wij terug kwamen vertelde hij ons dat dat iemand van het leger was die hem wist te vertellen dat hij niet met ons mocht praten omdat hij maar een trishaw rijder is en geen gids. Dus als hij nog contact met ons zou hebben -buiten vervoer natuurlijk want dat mag hij wel- riskeert hij celstraffen! Leuke bedoening hoor! Maar ik zei ook al dat het een prachtig land is en een enorm gastvrij volk. Wij kwamen bijvoorbeeld toe op dat inwijdingsfeest, kenden daar natuurlijk niemand, maar we werden meteen uitgenodigd aan tafel! De mensen zouden springen om te zorgen dat wij het goed hebben. Hier kan alles nog zonder dat daar iets van terug verwacht wordt. En dat maakt het voor ons ook veel leuker om wel iets terug te doen. Om toch een trishaw te nemen alhoewel we de afstand gerust te voet zouden kunnen doen.

Toekomen in Myanmar was net alsof we een paar tientallen jaren in tijd terug gingen. We kwamen uit het grijze grootstedelijke Bangkok toe in de hoofdstad Yangon, een groene oase! Rijden van luchthaven naar ons hotel had meer iets van rijden door een park dan door een stad. Lanen met bomen in plaats van grijze buildings, heerlijk, de toon voor deze reis was meteen gezet. In alles alles alles merk je dat de vooruitgang hier dertig jaar geleden gestopt is. Er is in het hele land geen enkel geldautomaat te vinden, wij moesten in Thailand genoeg dollars afhalen voor onze hele reis hier ens eens hier toegekomen konden we daar dan een deel van op de zwarte markt omzetten naar Kyat (dan profiteert de overheid er niet van). En als je rekent dat heet grootste briefje 1000 Kyat de waarde heeft van 1 dollar, dan kan je je misschien voorstellen wat een pak 500 dollar geeft. Zonder overdrijven, wij konden zwemmen in ons geld. Nu slepen wij dus vijf dikke pakken met honderd briefjes mee... We hebben nooit beter beseft hoe handig een bankkaart is!

Maar ook aan allerlei andere kleine zaken merk je de slechte ontwikkeling. We zijn bijvoorbeeld nu vier dagen in Mandalay en hebben daarvan al maximaal 12 uur elektriciteit van de overheid gehad. De rest was allemaal energie van een generator die buiten voor het hotel staat te brommen. Daardoor hebben we dus ook nog maar een goeie 12 uur airco gehad, want die is veel te zwaar voor een generator, en bij temperaturen van rond de 40 graden is dat een zeer groot gemis!

Heel even genoeg over de situatie en over naar wat we eigenlijk bezocht hebben. Myanmar is het land van de stupa's -oftewel Paya in het Birmees- het land staat ermee bezaaid. Volgens mij kan je hier nergens staan zonder een Paya te zien. En een plaats waar je er maar eentje kan zien is waarschijnlijk ook al zeer zeldzaam... Het is schitterend, echt fenomenaal. Op de bus van Yangon naar Mandalay hebben we onze ogen echt de kost gegeven. Dat is dan toch zo lang we konden, want het was een nachtbus helaas. Zestien uur hobbelen in een bus waarop elk plaatsje volzet was, zelfs het gangpad zat vol, dat is niet echt slaapbevorderend... We kwamen als totale milkshake uit de bus en Yangon-Mandalay is de beste baan van het land, dus dat belooft voor de volgende busritten! De eerste dag in Mandalay zijn we om 9 uur in ons hotel toegekomen en we hebben die dag niets anders gedaan dan slapen, opstaan, middageten, slapen, opstaan, avondeten, slapen. We waren echt totaal kapot. Maar nu, vier dagen later, beseffen we het al maar amper meer en kunnen we weer volop genieten van een paya alhier en een paya aldaar... Gisteren hebben we enorm genoten van Inwa (door sommigen misschien beter gekend als Ava), een van de oude hoofdsteden. Het is eigenlijk een eiland in de rivier waarop overblijfselen van tempels liggen tussen de rijstvelden en boerderijtjes. Rustig hobbelend van tempel naar tempel met paard en kar was zalig, vooral omdat het voor ons de eerste kennismaking was met het echte platteland van Myanmar. We hebben genoten met volle teugen. We kunnen amper wachten om jullie de foto's te laten zien (we zitten nu aan 226 foto's), maar gezien de enorm erbarmelijke internetverbinding hier zal dat moeten wachten tot we terug in Thailand zijn. Nu we het toch over internet hebben, Yahoo en Hotmail zijn hier niet rechtstreeks bereikbaar omdat de overheid die sites geblokkeerd heeft, maar via een omweg raak je er natuurlijk wel aan...

Morgen vertrekken we om 6 uur 's ochtends met de boot naar Bagan, een boottochtje van 9 uur. Bagan is een andere oude hoofdstad, dus weer allerlei mooie tempels in het vooruitzicht... Wij zijn supergelukkig dat we dit allemaal mogen en kunnen meemaken. Wij genieten van het leven en hopen dat jullie dat ook allemaal blijven doen!
Blijf ons overstelpen met mailtjes, we vinden het heerlijk om nieuws te krijgen... Dankdank aan iedereen die al in de pen gekropen is!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4 april: Over zieke koninginnen en koningen met rokken

Normaal gezien zijn we weer on line en kunnen jullie onze verhalen weer volgen! Hopelijk blijft het probleem in de toekomst uit! Hout vasthouden natuurlijk...

Maar hoe is het hier, dat willen jullie natuurlijk liever weten dan al de internetperikelen. Wel, in een woord, fantastisch! Myanmar is een schitterend land. We zijn nu al aan het dromen om hier ergens dit jaar terug te komen. Het is heerlijk, echt reizen zoals wij reizen leuk vinden... Zelfs al hebben we onze eerste zieke van de reis gehad. De dag dat we uit Mandalay moesten vertrekken (de dag na het vorige berichtje) moesten we om vier uur opstaan om de boot naar Bagan te nemen. We voelden ons die ochtend allebei wat misselijk, maar mijn misselijkheid ging vrij snel over. Die van Lieve werd daarentegen steeds erger. Daarbij kreeg ze dan ook nog buikloop en braakneigingen!!! En dat allemaal terwijl we voor 10 uur op een boot in het midden van de rivier zaten. Het was ellendig voor haar, maar we zijn er geraakt, met veel moeite en veel doorbijten, maar uiteindelijk stonden we toch op de oever in Bagan. Het ritje naar het hotel (met paard en kar), was niet meteen bevordelijk voor Lieve haar goed gevoel en eens we in het hotel waren bleek ze ook nog koorts te hebben. We hoopten dat het na een nachtje slapen wel weer beter zou zijn, dat ze gewoon een zonneslag had van de dag voordien te lang in de broeiende hitte te lopen. De volgende ochtend bracht echter absoluut geen verbetering, en tegen de middag was het verdict gevallen: Lieve was echt ziek! De koorts was wel al wat gaan liggen, braken moest ze ook niet meer doen, maar ze was heel zwak en had enorme last van buikloop. We hebben er dan maar onze trouwe reisgezel The Lonely Planet bijgeroepen en alles wees erop dat Lieve een bacteriele infectie van de darmen had. Ze had namelijk niet een van de mogelijke symptomen, ze had ze allemaal: buikloop, misselijkheid, braken, koorts, krampen en een algemeen gevoel van zwakte!!! Gelukkig zijn we goed voorbereid vertrokken en zat in onze reisapotheek het juiste middeltje tegen de bacterie! Dus was het gewoon een kwestie van pillen slikken en wachten tot alles weer beter zou zijn! Na twee dagen van veel rusten en veel gezellig op de kamer zitten waren de medicijnen duidelijk de strijd aan het winnen en konden we gaan genieten van het prachtige Bagan. Ondertussen (4 dagen verder) is alles weer pico bello in orde, dus geen zorgen...

We zaten dus al twee volle dagen in Bagan voor we pas konden gaan verkennen wat het allemaal voor ons in petto had. En dat is niet mis. Bagan is gedurende 230 jaar de hoofdstad geweest en in die periode hebben de verschillende koningen niet minder dan 4400 tempels laten bouwen. Ontzettend! Van de stad is niets meer over, maar de tempels staan er nog steeds. De hele vlakte ligt bezaaid met de ene stupa naast de andere, de ene magistraal groot, de andere sober klein, maar allemaal een plezier om te bekijken... Ik hoef natuurlijk niet te vertellen dat ze allemaal bezoeken echt gekkenwerk is. Maar het is heerlijk om door de velden te kunnen fietsen van tempel naar tempel. We vonden het zelfs zo leuk dat we ons de eerste dag zodanig overpakt hebben dat we de dag erna amper fut hadden om eruit te komen ... We waren ook zo blij dat we na twee dagen in de kamer zitten eindelijk weer dingen konden zien! Dag twee hebben we het dus een heel stuk rustiger aan gedaan, maar al bij al hebben we op die twee dagen toch zo'n 30 tempels bezocht! Dus hebben we er nog 4370 over voor als we hier nog eens terug zijn ;-)

Na vier dagen Bagan was het echt weer tijd om verder te trekken en die schitterende plaats, ons supertof hotelletje (met bezorgde mama die ons thee bracht om Lieve's darmen te kalmeren), en het beste restaurantje van heel Myanmar met veel spijt in het hart achter te laten en naar Nyaungshwe af te zakken. Omdat Lieve nog niet volledig 100 procent in orde was, en omdat de busrit van 12 uur hel schijnt te zijn, hebben we besloten het vliegtuig te nemen. Met super resultaat: anderhalf uur na vertrek stonden we zonder enige vermoeidheid in het hotelletje waar we een kamer gereserveerd hadden. Alleen ... de kamer was niet vrij... De mensen die eruit zouden zijn waren toch niet vertrokken omdat ze geen busticket meer hadden kunnen kopen en dus was er in het hotel geen kamer meer vrij (ze hadden er maar negen). Dus mocht ik er op uit, op zoek naar een ander hotel terwijl Lieve bij de bagage bleef. En versta mij niet verkeerd he, ik vind dat echt super om te doen! Na vijf kleine budgethotelletjes die mij niet zo aanstonden besloot ik het eens in een middenklasse hotel te proberen. Prachtige kamers natuurlijk, met eigen terras en alles erop en eraan, maar natuurlijk veel te duur. Na wat druk onderhandelen -het is laagseizoen, dan is dat mogelijk- mochten we de kamer toch hebben voor de prijs van een kamer in een budget hotel! Heerlijk!

Dus hier zitten we nu in Nyaungshwe, aan het Inle meer, een groot meer omzoomd met bergen. Gisteren hebben we voor de hele dag een boot gehuurd en zijn we gaan varen, over het meer, maar vooral door de indrukwekkende moeraslanden daarrond, waar mensen op het water wonen, werken en leven. Tomatenplantages die uit het water oprijzen, rijstvelden zover het oog reikt, paalwoningen die twee meter boven het water uitsteken, dorpelingen die in hun bootje van of naar de markt gaan, honderden waterbuffels en vooral water water water. Alles staat in teken van het water. Alles gebeurt op of rond het water. Het is adembenemend om gewoon langs te varen en de observeren. Bovendien hebben we ook nog een plaatselijke markt kunnen meepikken. Fascinerend om de interactie tussen "watermensen" en "bergvolkeren" te zien. De eersten verkopen hun rijst, tomaten en andere watergewassen en de anderen tabak, hout en groenten die meer droogte eisen. En daar liepen wij tussen. We voelen ons soms zo bevoorrecht dat wij dit allemaal mogen meemaken, het geluk kan ons soms niet op. Daar komt nog bij dat iedereen hier zo ontzettend vriendelijk en open is. Tijdens de rondvaart moesten we om de haverklap zwaaien en lachen naar mensen op de oever die ons met veel enthousiasme begroetten. Het voelt een beetje alsof we hier een koning en koningin zijn op rondvaart. En ik kan alleen maar zeggen dat dat in ons geval wel goed voelt!

Op die markt aan het meer heb ik bovendien mijn eerste longyi gekocht. Dat is een stuk stof dat de mannen hier bijna allemaal rond hun middel wikkelen als een soort rok. Nog meer dan drie kwart van de mannen loopt hier in die traditionele kledij rond, en om heel eerlijk te zijn, ik moet ze gelijk geven. Mijn eerste dag in longyi zijn mij uitstekend bevallen (foto's volgen nog eens we terug in Thailand zijn). Deze kleding is veel geschikter om te dragen bij temperaturen van 40 graden dan onze vertrouwde broek. Het enige is dat ik nu nog meer bekijks heb... En daar had ik niet bepaald een gebrek aan. Maar er wordt gezegd "In Rome do as the Romans do", dus dat doe ik met veel plezier! Het is trouwens ongelooflijk hoe weinig het westen hier nog is doorgedrongen. Dat is aan de ene kant schrijnend omdat het tekenend is voor het regime, maar aan de andere kant is het zo heerlijk. Alle mannen lopen nog in traditionele rokken. De vrouwen hebben knalgele gezichten door het poeder dat ze op zich doen om zich te beschermen voor de zon. Paard en kar is hier nog een zeer alledaags vervoersmiddel. En de auto's die je ziet rijden stammen soms nog uit de tijd de de britten hier nog zaten. Wij hebben ons in Yangon met een taxi uit 1956 laten voeren. Die auto reed nog dagelijks als was het een wagen die gisteren gekocht was. Het is eigenlijk wel plezant, door een dagje in Yangon op straat te zitten kan je perfect de evolutie van de auto de laatste 50 jaar in levende lijve meemaken. Alle soorten en modellen van toen rijden hier nog gewoon tussen de andere. Zolang het een paar wielen heeft en het komt nog vooruit, is het een vervoersmiddel. We hebben een taxi zien rijden die zo goed als geen carrosserie meer had, alleen de deuren zaten er nog in, de motor en kofferbak waren weg... en dat was dan een taxi! Nog een grappig verschijnsel van de britse overheersing hier is dat een groot deel van de wagens het stuur aan de rechterkant heeft, terwijl ze het links rijden na de onafhankelijkheid wel overboord gegooid hebben! Dat geeft nogal taferelen bij het inhalen...

Je raadt het al, wij hebben het ontzettend naar onze zin. Hopelijk kunnen we een beetje van ons plezier naar bij jullie overbrengen. Geniet van elke dag, het leven is zo al kort genoeg!
Nog een dank u wel aan de mensen die ons een mailtje gestuurd hebben. Het waren er minder dan normaal, maar dat ligt hoogstwaarschijnlijk aan de website zelf. Dus iedereen: kruip maar gerust weer in de pen!
Kusjes...

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

12 april: Naar Disneyland met Boeddha

De laatste dag in Myanmar! We zijn eergisteren terug toegekomen in Yangon, na drie zware dagen van door het land koersen. Gisteren hebben we niets anders gedaan dan gerust, pizza gaan eten -het is zeer spijtig, maar vegetarisch birmees eten trekt echt op niets-, en shoppen, kortom een rustdag. Deze morgen is volledig gewijd aan internetten en vanmiddag trekken we weer op verkenning uit. Het levert gemengde gevoelens op om te weten dat Myanmar nu bijna achter de rug is. Enerzijds zijn we blij dat we weer zonder problemen lekker gaan kunnen eten, dat we geen slopende busritten meer moeten ondergaan, dat internetten weer zonder noemenswaardige problemen zal verlopen, dat we weer elektriciteit zullen hebben op elk uur van de dag (en elektriciteit betekent airco, wat echt wel nodig is in deze tropische temperaturen), en nog zoveel kleine dingen. Maar anderzijds hebben we het hier drie weken zo naar onze zin gehad, we hebben het gevoel dat deze reis ons alweer een stukje rijker gemaakt heeft en dat is zowat het meest waardevolle dat je kan krijgen van te reizen. Gelukkig weten we allebei dat dit afscheid een tijdelijk afscheid is, want naar Myanmar komen we zeker ooit nog eens terug. Als het dit jaar niet is, dan is het zeker op het moment dat de huidige regering valt, want de trishaw rijder uit Mandalay heeft ons alvast uitgenoidigd voor het feest dat daarop hopelijk zal volgen... Oh, en nu we toch weer even bij de regering aanbeland zijn, het laatste nieuws dat ons ter oren kwam slaat wel alles: Yangon is niet langer de hoofdstad van Myanmar. Iemand heeft de leiders van dit land in het oor gefluisterd dat hun macht nog groter zou zijn als ze een nieuwe hoofdstad zouden stichten. Dat gebeurde vroeger toch ook regelmatig: nieuwe koning, nieuwe hoofdstad. Dus sinds een paar maanden is Pyinmana -een stadje halfweg tussen Yangon (Rangoon op het kaartje) en Mandalay- de nieuwe hoofdstad van Myanmar. En geen kat in de hele wereld die daar iets van weet! Ach ja, wij hopen samen met de meerderheid van de bevolking dat er snel een einde komt aan de houdgreep waarin de militairen dit land gegijzeld houden.

Maar terug naar onze reis door dit fascinerend land. De dag na ons vorig bericht hebben we de hele dag een auto gehuurd om de Pindaya grot te gaan bezoeken. De Pindaya grot ligt op zo'n honderd kilometer van Nyaungshwe en we hebben daar drie uur voor nodig gehad... De staat van de wegen is echt erbarmelijk. Als er al asfalt op ligt, dan is die zo slecht en zo vol putten dat je denkt dat je een cross- country rally aan het rijden bent. In een auto is dat nog te doen, maar als je de pech hebt zo'n banen met de bus te moeten doen, dan is het afzien en hopen dat de chauffeur nog een beetje eerbied heeft voor zijn vering en dus niet al te snel door de putten vlamt (als je 50 per uur al snel kan noemen natuurlijk). Maar we hebben dan gewoon zoiets van "ge staat er voor en ge moet er door" en we wilden die Pindaya grot graag zien dus moesten we zes uur hobbelen. Gelukkig voor ons was de grot wel de moeite: een natuurlijke grot die de gelovigen volgepropt hebben met meer dan 8000 Boeddha beelden. Allemaal dezelfde, de een wat groter de andere wat kleiner, maar een zee van goudgele Boeddha's in golven door de grot. Naast, voor, achter, boven, onder, echt waar, die beelden hebben echt niet veel persoonlijke ruimte. Het was soms zelfs moeilijk om de grot zelf nog te zien. Om Lieve te citeren: het was een beetje Disneyland voor Boeddhisten. Sereen kan je dat echt niet noemen, dat is gewoon een pretpark... Grappig hoor!

De dag erna was onze laatste dag in Nyaungshwe (naast Taunggyi op de kaart) aan het meer en dus -hoe kon het ook anders- hebben we ons nog eens tegoed gedaan aan een heerlijke dag varen op het meer. Ditmaal konden we zelf precies bepalen wat we wilden zien omdat we wisten wat er te zien was, hetgeen de uitstap nog leuker maakte dan de eerste keer. We wilden heel graag naar Indein gaan, een dorp dat aan een van de zijrivieren lag en waar een mooie tempel te zien zou zijn. Omdat het water echter laag stond door het droogseizoen was niet iedereen even happig om ons te voeren, maar na even zoeken vonden we toch iemand met een krachtige motorboot die bereid was de onderneming aan te vatten. Het is prachtig om zo over de smalle rivier te varen, waar mensen de was zitten te doen , zichzelf zitten te wassen, kinderen die zich in het water vermaken met zwemmen, en waterbuffels die afkoeling zoeken van de enorme hitte. En dan doemde plots de kleine kade van Indein voor ons op en konden we de klim naar het tempelcomplex van Indein beginnen. Een zuilengallerij leidde ons tegen de heuvel op en onderweg naar boven kwamen we al de eerste stupatjes tegen: prachtige kleine torentjes met subliem stucwerk. Ik denk niet dat wij al zo verfijnd stucwerk gezien hebben. Boeddha's en bodhisattva's, devi's, apsara's en garuda's, allemaal hemelse figuren die 1000 jaar geleden tussen prachtige sierlijke krullen tegen de stupa's geboetseerd waren. Wij waren er weg van. Dit is echt ons ding, geef ons een tentje en we blijven er wonen... De shock was voor ons des te groter toen we boven kwamen en tot onze totale verbijstering zagen dat de regering het nodig vindt om deze stupa's te renoveren. Ik hoor u denken "dat is toch een goede zaak" en dat zou het ook inderdaad zijn, ware het niet dat ze hier niet zoveel kaas gegeten hebben van renovatie. Wat doen ze hier namelijk: al het oude stukwerk eraf, dat is toch kapot, en de hele stupa opnieuw bekleden met verse cement een laagje gele verf. Niets verfijning, niets origineel en zeker niets bewaren van het oorspronkelijke (afbrokkelende) stucwerk, want dat ziet er maar wat vervallen uit. Moesten we in de mogelijkheid gewwest zijn denk ik dat we een sabotage actie ondernomen zouden hebben of zoiets, maar denkend aan het huidige regime hebben we dat toch maar niet gedaan... Maar het is o zo jammer en voor ons zo moeilijk te begrijpen dat je een dergelijke erfenis van 1000 jaar oud zomaar op de vuilnisbelt kunt smijten. Aan de andere kant vinden de meeste Boeddhisten hier die renovatiewerken prachtig, want dan gaan alle stupa's er weer mooi goudgeel en egaal uitzien en dat is in hun ogen veel veel mooier dan afbrokkelende bouwvallen, hoe oud en rijk die ook mogen zijn. Gelovigen doneren stapels geld om de renovatie de financieren omdat dat voor hen een goede daad is. En ik wil gerust een hele berg inlevingsvermogen hebben, maar dit is voor mij geen goede daad maar een misdaad, jammer maar helaas. In Bagan, waar we van kwamen, is ook alles gerenoveerd, maar Bagan is gelukkig van een dergelijk grote schaal dat Unesco zich daar mee gemoeid heeft -en er geld in gestoken heeft- waardoor de monumenten er weer mooi uitzien maar ook hun oude glorie nog steeds kunnen laten zien. In die gebouwen die al "gerenoveerd" waren voor Unesco toekwam hebben ze bijvoorbeeld alle muren binnenin wit gekalkt, heel mooi en netjes, maar je ziet wel niets meer van de eeuwenoude muurschilderingen die de binnemuren van die tempel ooit sierden... Opgeruimd staat netjes zeker?!

We hebben het ons niet te veel aan het hart laten komen en we hebben toch nog genoten van de rest van de dag, varend door de moerassen en dorpjes aan de rand van het Inle meer en alle indrukken in ons opnemend. Het is ontzettend boeiend om te zien hoe de mensen hier nog leven, net alsof je honderd jaar in de tijd terug gekatapulteerd bent of met de woorden van Lieve "het is alsof ik de verhalen van meme nu in het echt kan meemaken". Iedereen wast zijn kleren nog met de hand in de rivier, water wordt hehaald uit de put op het dorpsplein (of het dorpseilandje), als je naar de markt gaat koop je je groentjes en meteen ook het hout om die groentjes op klaar te maken, de rijke familie van het dorp heeft een ossekar die meteen ook als taxi voor iedereen in het dorp dienst doet,... iedereen is hier nog zo bezig om in zijn dagelijkse behoeften te voorzien. Ik wordt er stil van als ik besef hoe ver dit van onze levensstijl in Belgie af staat. Dat kunnen de mensen hier zich waarschijnlijk echt niet voorstellen.

Maar aan alle mooie liedjes komt een eind en de dag erna moesten we Inle en Nyaungshwe vaarwel zeggen en begon voor ons de helse rit naar Bago, zestien uur op de bus. Toen we opstapten zag het er heel rooskleurig uit, het was zo ongeveer de beste bus die we al gezien hadden in dit land, maar dat initieel enthousiasme maakte de koude douche alleen maar erger. Onze zitplaatsen bevonden zich jammer genoeg net onder de enige werkende luidspreker van de hele bus, en na een half uurtje Birmees gebleir -busritten zonder muziek kennen ze niet- hadden we allebei barstende hoofdpijn. We hebben verwoede pogingen ondernomen om de chauffeur duidelijk te maken dat we het zeer hard op prijs zouden stellen dat de muziek wat zachter zou staan en uiteindelijk begreep hij het, maar (ach helaas) de volumeknop was stuk en het was dus alles of niets. Heel even hebben we het gedaan gekregen dat het niets was, maar die glorietijd was van zeer korte duur. We konden zelfs niet naar onze eigen muziek luisteren, want zelfs met de volumeknop van de mp3 speler op maximum was het nog steeds niet altijd mogelijk om iets te horen. Het was net een discotheek, we moesten schreeuwen als we iets wilden zeggen tegen elkaar. Reken daar dan nog eens bij dat de airco van de bus het vrij snel liet afweten. Eigenlijk meer door toedoen van onze medereizigers die dachten dat airco en open ramen een goede combinatie is... We hebben elke druppeltje vocht uit ons lichaam gezweet! En tot overmaat van ramp begon de weg op een bepaald moment te hellen en te kronkelen: de bergen. Vijf uur zigzaggend door de bergen en na het eerste half uurtje hadden we het laatste stukje verharde weg al achter ons gelaten... We kwamen totaal kapot om half vijf 's ochtends in Bago toe en konden niet veel meer doen dan naar het hotel strompelen en ons op bed laten vallen. We dachten echt niet dat we nog veel zouden doen, maar toen we tegen negen uur wakker werden en besloten iets te gaan ontbijten, bleek de dag toch nog meer voor ons in petto te hebben dan we hadden durven hopen. Twee mannen kwamen zich in het theehuis bij ons zetten en stelden voor om ons de hele dag met de motor langs alle monumenten van Bago te rijden. Zij zouden er voor zorgen dat wij bij de tempels geen toegang zouden moeten betalen, waardoor wij hen dat geld zouden kunnen geven in plaats van het in de zakken van de regering te steken. Een super idee toch, maak de regering armer en de bevolking rijker! Dus daar gingen we, achterop de motorvan tempel naar tempel rijdend, vergezeld van de vrolijke gezangen van de ene en de interessante uiteenzettingen van de andere gids. Het werd uiteindelijk toch een heel leuke dag en we waren de busrit heel snel vergeten, want niet alleen waren onze twee gidsen de beste die we ons konden toewensen, we waren weer in boeddhistisch Disneyland verzeild geraakt. Boeddha's in felle kleuren en allerlei posities... Super super, maar de sereniteit is ver zoek. Niet dat ons dat veel kan schelen natuurlijk, wij maken er dan ook gewoon een leuke boel he!

Omdat we alles al op een dag gezien hadden, en omdat het hotel ons ook niet aanstond, zijn we de dag nadien al weer uit Bago vertrokken, richting Kyaiktiyo (naar het oosten), voor de gouden rots. Een busrit van 3 uur later stonden we klaar aan de voet van de rots om de beklimming aan te vatten: eerst een rit van 45 minuten in de propvolle laadbak van een camion, slingerend door de bergen op wegen waar een mens te voet al amper naar boven zou raken, en dan de laatste beklimming te voet, drie kwartier stijl de berg op, om boven op de top een van de belangrijkste pelgrimsplaatsen voor birmeese Boeddhisten te kunnen zien: een goud geschilderde rots (met een stupatje op) die de wetten van de zwaartekracht tart. Het rotsblok balanceert op de rand van een ander blok en blijft daar volgens de overlevering alleen liggen omdat een of andere koning een haartje van Boeddha op precies de juiste plaats in de stup erbovenop geplaatst heeft. Of het waar is weet ik niet, maar het is wel een mooi zicht en misschien des te meer door alle devote gelovigen eromheen... Veel tijd hadden we echter niet op de top, want we wilden de laatste camion naar beneden niet missen. Vier uur afdalen in het donker zagen we niet meteen zitten, waardoor we de berg bijna afgestormd zijn, zodanig dat we allebei bijna niet meer op onze benen konden staan van de uitputting. Maar we waren nog op tijd en konden ons dus tevreden en wel laten terugvoeren naar ons hotelletje. We hebben geslapen als roosjes! De dag erna zijn we dan vertrokken voor de laatste etappe van ons Myanmar avontuur, terug naar Yangon.

Waren wij het of was Yangon op die drie weken plots een grootstad geworden? Onze normen van steden zijn duidelijk op die paar weken tijd zo veranderd dat we plots beseften dat Yangon voor dit land echt wel een grootstad is. De shock van terug in Bangkok toe te komen morgen zal des te groter zijn, morgen, maar dat zien we dan wel weer.

Heel veel dank aan iedereen die ons het plezier doet om een mailtje te sturen, het wordt enorm op prijs gesteld. Geniet van het leven en tot de volgende afspraak, in Thailand!

stuur ons een berichtje                                                                                                     terug naar boven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------